Wat nou weer?

Napoleon werd in de pan gehakt op 18 juni 1815. Tijdens de slag bij Waterloo vond hij zijn meerdere in een gezamenlijke troepenmacht bestaande uit Pruisische, Britse, Nederlandse en Hannoverse kruitverschieters. Zijn succes begon ooit in 1796 met de Italiaanse veldtocht, kende met aanhoudende gebiedsuitbreidingen een gestage groei tot op zijn hoogtepunt rond 1812 zowat heel Europa Frans was geworden, maar in 1815 was het echt gedaan met het feestje van vriend Bonaparte. Net geen twintig jaar heeft hij kunnen uitbreiden, maar uiteindelijk waren zijn vijanden het aanhoudende landjepik beu.
Einde oefening.

Nee, dan de familie Khan uit Mongolië (eigenlijk geen echte achternaam maar een ander woord voor “grootheerser”). Zij hielden het maar liefst 88 jaar uit voordat na de dood van Kublai in 1294 hun groot Mongoolse rijk, dat zelfs reikte tot Oost Europa, in talloze kleine stukjes uit elkaar viel, vooral als gevolg van de vele opstanden door stammen en volkeren die hun in het verleden afgepikte land en bezittingen terugeisten.
Einde oefening.

Gaandeweg de geschiedenis leert de mensheid langzaam van zijn eigen fouten, zo bleek tijdens de meest recente grote wereldoorlog. Hielden de Khan’s het bijna honderd jaar uit en was Napoleon’s spelletje Stratego al binnen twintig jaar beëindigd, ene Snorremans uit Oostenrijk hield het de vorige eeuw nog amper 12 en een half jaar uit voordat hij inzag hoe fout hij zat en (slappe actie trouwens) de hand aan zichzelf sloeg op 30 april 1945.
In minder dan een jaar tijd wisten vooral Britten, Fransen en Amerikanen het door Snorremans afgepakte grondgebied terug te veroveren en werd de Duitse bond voor gehelmde schietpiraten voor straf jaren lang ontmanteld.
Einde oefening.

De tuin van de buurman is van de buurman.
Mijn tuin is van mij.
Zo is dat al jaren en zo mag dat hopelijk ook nog jaren blijven.

Toch meent een enkeling zo af en toe nog steeds een stukje tuin van de buurman te moeten afpakken, door de erfscheiding 10 cm te verplaatsen, waarna doorgaans een fikse burenruzie ontstaat die dan in het ergste geval door een rijdende rechter middels de uitspraak: “Dit is mijn vonnis en daar moet u het mee doen”, tot grote hilariteit van half tv kijkend Nederland, publiekelijk in den minne geschikt wordt.

In het Sittardse kijkt men kennelijk geen rijdende rechter.
Of men heeft de rekening van Ziggo niet op tijd betaald, dat zou natuurlijk ook kunnen.
Wat wil namelijk het geval: Eerder deze week konden we bij het passeren van de demarcatielijn tussen Sittard en Geleen waarnemen dat de grootheidswaanzin ten Noorden van de grens weer even is opgelaaid. Al decennia lang is duidelijk dat de scheidslijn tussen beide dorpen gesitueerd is ter hoogte van het voormalige slachthuiscomplex dat zich bevond ten Noorden van de huidige Middenweg, maar blijkbaar hebben een of meerdere bestuurders tijdens een Nacht-und-Nebel actie iemand in bezit van oranje hesje en gemotoriseerd voertuig met ladder opdracht gegeven de omstreden blauw-witte bordjes een honderdtal meter in zuidelijke richting te verplaatsen. Een sluw uitgevoerde actie om de op Geleens gebied liggende Foroxity-bioscoop alvast bij Sittard in te lijven.





Sjappoo mannen ! Zeker niet goed opgelet tijdens de geschiedenislessen?

In de krant hebben we deze week nog geen foto gezien, maar lang zal dat niet meer duren.
En eenmaal een foto in de krant zullen de borden er ook niet lang meer hangen.

Vanavond tijdens een regenbuitje hingen ze er in ieder geval wel nog.
Dat men in Geleen niet zo van Stratego houdt snappen ze in Sittard blijkbaar nog steeds niet, maar moeder natuur weet gelukkig wel al waar de grens ligt en houdt die netjes in ere.
Na regen komt zonneschijn en zo mocht Bloodwoosj vanavond verheugd constateren dat het potje goud aan het eind van de regenboog duidelijk wel aan de juiste kant van de grens te vinden is.

Zouden al die Sittardse bestuurders aan het vechten om de inhoud van dat potje een gescheurde kaak of een gebroken been overhouden, dan kunnen ze altijd nog een paar daagjes uitstekend verpleegd worden in een modern en nabijgelegen ziekenhuis.

In Geleen wel te verstaan.

Ergens is er een grens…

De Duizendjarige Eik ...

Losgelaten door de tijd
draag ik diep in mij
- weggeschreven in de jaarringen
van mijn eeuwigheid

de joelende stemmen van
kinderen die mij beklommen

de zucht van dichte drommen
als recht werd gesproken
over heks en rabauw

de kus van geliefden
en eeuwige trouw

en over dit alles de jaargetijden
die zich moeiteloos
in mijn gebladerte vlijden

Marcel Sleurs

Plant eens een boompje

In veel volksculturen en mythologische verhalen speelt de boom een belangrijke rol.
Zo is het in Zwitserland een oud volksgebruik om bij de geboorte van een kind een boom te planten; bij de geboorte van een zoon werd dat een appelboom, in geval van een dochter plantte men een perenboom. Er werd aan bomen zelfs een voorspellende kracht toegekend. Als iemand op een verre reis ging, werd een boom geplant die aantoonde hoe het die reiziger verging. Groeide de boom voorspoedig, dan verging het de reiziger ook zo. Ging de boom dood, dan was dat een teken dat hetzelfde noodlot bij de reiziger ook snel zou toeslaan.
Ook op het kerkhof vindt men het boommotief regelmatig op grafstenen terug, bijvoorbeeld het beeld van een door de bliksem getroffen eik als symbool voor een man die onverwachts overleden is.
Een speciale plaats in de volkscultuur neemt de Lindeboom in.
De Linde geldt in het algemeen als de boom van Freya, de Germaanse godin van de liefde en het huwelijk. Veel dorpen in Midden-Europa hadden vroeger hun dorpslinde op een centrale plek; trefpunt om nieuws uit te wisselen maar ook om bruidskeuzes te maken (denk b.v. aan het gelijknamige sprookje van de gebroeders Grimm). Ieder jaar begin mei werd er een dansfeest onder de boom gehouden en ook nu nog vindt men in Duitsland talloze zogenaamde Tanzlinden aan, die met respect behandeld en in stand gehouden worden.
Ook werd onder de dorpsboom recht gesproken in Germaanse tijden. De zogenaamde ding-bijeenkomsten (waar de uitdrukking „in het geding brengen“ nog vanaf stamt) zorgden ervoor dat talloze lindes de naam gerechtsboom of gerechtslinde verkregen.
Had men oorlog gevoerd en trad daarna weer een periode van vrede in, dan werd om dat te vieren een vredesboom geplant. Zo is er bij onze oosterburen verhoudingsgewijs een zeer groot aantal linden te vinden uit 1871, herinnerend aan de vrede na de Duits-Franse oorlog van 1870-1871.

Of Peter Kremers van de Wolfhager molen te Karken (D) dat allemaal geweten heeft is niet bekend. Feit is wel dat toen de molenaar op 8 februari 1895 eindelijk vader werd van een zoon (Otto), hij zo blij was dat het stamhouderschap van de familie gegarandeerd werd, dat hij diezelfde dag nog samen met de burgemeester van het dorp een linde plantte op een honderdtal meter afstand van zijn watermolen.
De boom heeft Otto geen windeieren gelegd, hij studeerde, promoveerde en was als jurist werkzaam. Uiteindelijk stierf hij op bijna 82-jarige leeftijd eind januari 1977 in Aken.
De molen draait inmiddels niet meer bij gebrek aan water.
Toen bij een bombardement aan het eind van de tweede wereldoorlog enkele kilometers verderop een panzergracht tot ontploffing bracht werd de loop van de beek die de molen bediende veranderd en kwam de watermolen droog te staan.
Otto’s boom verging het een stuk beter, inmiddels ruim 115 jaar oud staat hij nog steeds statig in het veld, vlakbij de Nederlandse grens, te pronken met zijn groene bladerdek.
Op het begeleidend monumentje aan de voet van de boom valt een belangrijk feit te lezen dat men in de annalen heeft teruggevonden: toen de boom geplant werd op 8 februari 1895 was het exact 12 graden Celsius…

De reus heeft feest. Zegt het voort, zegt het voort !

Van heinde en verre is het volk naar de stad gekomen. Reeds enige tijd geleden werd door bellemannen en crieurs publics verkondigd dat Gigantius feest viert en de boodschap is kennelijk zelfs tot in het kleinste gehucht doorgedrongen. Mandenvlechters, wevers, bierbrouwers, schaapsherders, schutterijen, bielemen, smeden en edelmannen, boeren, burgers en buitenlui, allen hebben zij zich op weg gemaakt naar de markt van de grote stad. Want het is daar dat Gigantius en al zijn gasten een dansje zullen gaan maken.
De aanleiding? De komst van Karel V naar Maastricht !
Natuurlijk zijn er niet alleen mensen van vlees en bloed present. Ook broeders en zusters van de Mestreechter Reus op niveau, zeg maar de exemplaren die zo’n 4 tot 7 meter boven het maaiveld uitstekend, zullen acte de presence geven.
Tchantchès uit Luik (B), Sjtuf uit Roermond, Sint Martinus uit het Twentse Losser, Greate Pier van het Friese dorp Wûnseradiel, Jehan uit Estaires (F), ja zelfs een reus uit Spanje is naar Mestreech getrokken om bij de intocht van Karel aanwezig te zijn. De een in een nog mooiere outfit dan de ander. Ook Gigantius heeft voor vandaag zijn beste pakje aangetrokken en is gekleed als een Duitse soldaat uit de zestiende eeuw, voorzien van kromzwaard en hellebaard. Op zijn borst prijkt de ster van Maastricht. Aan de beugel heeft hij de hertog van Brabant en de prinsbisschop van Luik “in de tesj gestoake”.
Vaandelzwaaiers draaien hun vlaggen behendig in het rond, schapen draven door de straten, hier en daar slaat een paard op hol, maar altijd zijn daar weer die sterke mannen die ze in het gareel houden. De bakker en de slager vullen hongerige magen, jongleurs en vuurspuwers vermaken het toegestroomde volk en ook tamboers en schutterijen zetten hun beste deuntje voor(t). Het publiek waggelt gezellig mee. En zeg nou zelf, dit is toch veeeeeel leuker dan de Kirmes van Gelaen?
Slechts één ding is men vergeten: een worst om de weergoden gunstig te stemmen. Juist op het moment suprême, het dansje op de markt is nog net niet begonnen, barst een flinke bui los boven het plein en moet de afsluitende dans helaas worden uitgesteld tot het volgende reuzenfeest.
Dat wordt dus wachten, want pas over vijf jaar, in 2015, is het weer zover.
Zegt het voort, zegt het voort !