Kindness Rocks - Het geheim van Kabouter Kaminky

 

 

Een beetje tuinkabouter koop je voor een paar tientjes op de tuinboulevard. Met een schop, achter een kruiwagen, met een fleurige gieter, twee emmertjes water dragend, in een bootje, onder een reuze paddenstoel, met vishengel of bloemenkorf, vermomd als jager of politie-agent, met hark of grasmaaier. Anyway-you-want-it-they’ve-got-it; naar ieders smaak is er wel ergens een tuinkabouter te vinden.

Gezien zijn attributen blijkt de gemiddelde tuinkabouter in de etalage van de tuinkaboutershop een bezig mannetje. Voor wie meer wil weten over die bezigheden, die tikt voor nauwelijks meer dan een tientje in een tweedehands ramsj zaak “Leven en werken van de kabouter” op de kop.

 

Van dit wetenschappelijk standaardwerk uit de jaren zeventig der twintigste eeuw werden inmiddels meer dan 4 miljoen exemplaren in 21 talen over de gehele wereld verkocht. Het laat diverse onderzoekers aan het woord en bevat, naast verhandelingen over geschiedenis, leefgebied, gebruiken, voedselbereiding ziektes, gewoontes en voortplanting van de kabouter, ook een paragraaf over de bouw en inrichting van een kabouterwoning en men treft er diverse interviews met kabouters aan.

 

Uiteraard is een en ander gepubliceerd met instemming van de kabouters zelf.

Met een lichte melancholiek zal menig volwassene een escapistisch uurtje kunnen doorbrengen in een wereld waarin dromen geen bedrog zijn, wezens van beneden gemiddelde lengte zich niet coûte que coûte gediscrimineerd voelen en een juice-kanaal niets anders is dan een rietje waar limonade door stroomt.

Het brengt best een aangenaam gevoel teweeg, zo’n polystyreendwerg in je tuin, of een al-dan-niet-luisterbaar kabouterboek op smart-föhn of tablet, maar het heeft één heel groot kabouter-onwaardig nadeel: het heeft niets, maar dan ook helemaal niets te maken met een van de belangrijkste zuilen van de wereld der kabouters:  geluk.

 

Je wilt iets en je (ver)krijgt het vrijwel meteen.

Of het nou het uitzicht betreft op een ijverig klein mannetje in je tuin, misschien een leuk verhaaltje voor het slapengaan uit een boek, danwel anderhalf uur kijkplezier met Gnomeo & Juliet via je Netflix-abo.

U vraagt, wij draaien.
Immers, plezier is te krijg voor eenieder die de beurs trekt.

Heel even dan, wel te verstaan.

Na een uurtje, misschien twee, is het met het plezier weer gedaan.

 

Hoe anders werkt dat in geval van geluk.

 

Geluk lacht je toe.

Geluk loop je tegen het lijf.

Geluk vind je terwijl je er niet naar op zoek bent.

 

Veel 21e-eeuwse kindertjes, opgroeiend in een nuchtere materialistische wereld (her)kennen het verschil tussen plezier en geluk niet. Papa en mama overladen hun kroost met het ene na het andere cadeau, dat doorgaans na een avondje spelen naar de eeuwige jachtgronden der nog-lang-niet-circulaire-economie verdwijnt.

 

 

Een contactloze Apple-pay-transactie in ruil voor wat micro-grammetjes endorfine.

Endorfine op?

Tijd om opnieuw de beurs te trekken in de tot verslaving verworden queeste naar plezier!

 

Zo, of volgens kabouter-wikipedia punt NL ongeveer zo, was de constatering van Kabouter Kaminky in zijn afstudeerscriptie “Kindness Rocks”, waarmee hij vlak voor de zomer van 2015 zijn bul aan de afdeling Filosofie voor Kleine Wezens aan de universiteit van Letní Les behaalde.

 

Sinds diens ontdekking mogen wat Kaminky betreft alle kruiwagens, harken, gieters en ander tuingerei linea recta naar de kabouterkringloop en is hij 24-7 in de weer met stenen en acrylverf in het kader van het “Kindness Rocks” project.   

 

 

Vandaag mochten Bloodwoosj en Bloomefiemel weer eens een kleintje geluk van Kaminky en consorten tegen het lijf lopen gedurende een wandeling in de Schinveldse bossen.

De mooie Maria-kapel, een kleurige gans in de vijver, de Hoej-Hoej-Geit langs de Rode Beek. Allemaal kleine geluksmomentjes die je heel onverwacht tegenkomt en die je wandeling nog leuker maken, maar in het niet verdwijnend bij het gevoel van het tegen het lijf lopen van een alleraardigst vlijtig werkje van de hand van Kabouter Kaminky.

 

Bloomefiemel was er pardoes al langs, afgeleid door de mooie blik op de beek ter harer linkerzijde, toen Bloodwoosj op kabouterhoogte te zijner rechterzijde het geheim van Kabouter Kaminky zag:

 

Bekijk de beschilderde stenen en zeg nou zelf: daar word je toch gelukkig van ;-) 

PS, heel soms verklapt Kabouter Kaminky waar hij woont en vind je zijn postcode aan de achterkant van de steen.
Laat hem dan via zijn facebook-groep weten waar je het geluk vond en laat hem verder reizen om iemand anders weer wat geluk te bezorgen.

Kindness Rocks.
Vriendelijk zijn = cool.

Wilt u een transactiebon? Ja / Nee

 (een vergelijkend warenonderzoek naar de oorzaak van zwerfvuil aan de pinautomaat)

bij de pinautomaat op de grond...

Iedereen heeft het wel eens gezien tijdens het pinnen, slechts weinigen valt het echt op. Veel mensen vinden het misschien zo gewoon dat ze het voor lief nemen of beschouwen als een vaststaand feit waar je verder weinig aan verandert: een paar tot soms enkele tientallen transactiebonnetjes op de grond voor en naast de pinautomaat.
Of het nu op het station, in een winkelstraat of bij het bankkantoor zelf is, overal tref je ze aan.
Overal?
Nou, niet helemaal.
In het voorbijgaan was het ondergetekende al een paar keer opgevallen dat bij de lokale ABNAMRO nauwelijks transactiebonnetjes op de grond lagen terwijl bij de nog geen 20 meter verderop gesitueerde pinautomaat van de Rabobank het dag in dag uit prijs is.

links ligt de grond dagelijks gesierd met transactiebonnetjes, rechts zelden !

Na het een week of twee consequent bijgehouden te hebben is de conclusie duidelijk: hier is iets vreemds aan de hand. Maar hoe komt dat nou?

Het lijkt er op dat de Rabobank automaat meer transacties uitvoert dan die van ABNAMRO, maar dat kan niet verklaren waarom er dagelijks 5 tot 15 bonnetjes voor de Rabobank liggen terwijl er bij de ABNAMRO doorgaans geen of hooguit één op de grond ligt.
Dat de prullenbak vanuit de ABNAMRO dichterbij is dan vanuit de Rabobank lijkt ook van niet noemenswaardige invloed.
En dat pinklanten bij de ene automaat er van nature een substantieel ander gedrag op nahouden dan bij de andere automaat lijkt al helemaal te onwaarschijnlijk om waar te zijn.


Vanavond bijvoorbeeld lagen er voor de Rabo-automaat 11 stuks op de grond, terwijl er bij de ABNAMRO geen enkele te bekennen was.
In het centrum van Geleen eenzelfde verschijnsel: Rabobank 4 stuks, ING 7 stuks, ABNAMRO zegge en schrijve één waarbij die ene ook nog eens van een geldstorting was en niet van een geldopname.
Nader onderzoek van de wijze waarop een pin-transactie verloopt wijst al snel in de richting van het enige substantiële verschil tussen de genoemde automaten: het moment waarop de hamvraag gesteld wordt: “Wilt u een transactiebon Ja / Nee ? ”.

de hamvraag !!!

Bij ABNAMRO wordt de volledige transactie doorlopen en wordt de vraag “Wilt u een transactiebon?” pas gesteld NADAT het gepinde bedrag door de automaat is uitgegeven.
Wie dan kiest voor de optie “Ja” krijgt vervolgens de transactiebon uit de automaat.
Wie dan kiest voor de optie “Nee” krijgt uiteraard geen bon.
Wie op dat moment al is weggelopen (haast, afgeleid, vergeten etc.) en dus geen keuze maakt, zal uiteindelijk ook geen bon krijgen. De ABNAMRO automaat springt na een beperkte hoeveelheid tijd zonder keuze voor “Ja” of “Nee” terug naar de beginstand en geeft dan verder ook geen bon uit.

ING en Rabobank pakken het in een andere volgorde aan.
Bij deze banken wordt de vraag “Wilt u een transactiebon” gesteld nadat bedrag en eventueel biljetkeuze zijn ingegeven, maar ruim voordat het gewenste bedrag uit de automaat komt.
De klant is verplicht een keuze te maken tussen “Ja” of “Nee” om verder te kunnen met de pin-transactie.
Wie kiest voor “Nee” krijgt ook hier uiteraard geen bon.
Wie kiest voor “Ja” krijgt eerst een verzoek zijn pinpas terug te nemen, dan het verzoek het geld uit de automaat te nemen en pas als allerlaatste volgt de transactiebon.
Op dat moment gaat het bij een aantal klanten fout.
Menigeen heeft zich al omgedraaid en is op weg naar de volgende bestemming op het moment dat de automaat het transactiebonnetje uitspuugt. Het zijn juist die bonnetjes die vervolgens voor de automaat als zwerfvuil op de grond eindigen.

van de grond geraapt

Daarbij is er nog een wezenlijk verschil tussen de Rabo en de ING automaat te constateren: waar de Rabobank automaat het bonnetje nauwelijks 2 seconden na het gepinde bedrag uitdraait doet de ING automaat er maar liefst 8 seconden over om nadat de klant het gepinde bedrag verwijderd heeft de geprinte bon daadwerkelijk uit het gleufje te draaien.

Een zee van tijd om de reeds gemaakte keuze “Ja” te vergeten en het geprinte bonnetje als zwerfvuil op straat te laten eindigen.

Eigenlijk is dat jammer.
Het zorgt voor onnodig geprint papier dat vervolgens ook nog eens op de straat eindigt in plaats van in de prullenbak of op de oud papier stapel.

De Rabobank beheerde in 2013 volgens eigen opgave ruim 2513 pinautomaten.
Als er –laten we het aan de lage kant houden- gemiddeld vijf bonnetjes per dag per automaat op de grond belanden betekent dat op jaarbasis 2513 x 5 x 365 = 4586225 bonnetjes zwerfvuil op straat.
ING heeft in 2016 ruim 1000 muur-automaten, hetgeen bij eenzelfde schatting nog eens een kleine 2 miljoen stuks onnodig zwerfvuil op jaarbasis oplevert.
En dit zijn beslist niet de enige banken in Nederland die de hamvraag op het verkeerde moment stellen.
Hoe zit het bij uw bank? Heeft u er al eens op gelet?

een bekend beeld bij de pinautomaat

Uiteraard is het uiteindelijk de klant zelf die bepaalt waar zijn transactiebonnetje terechtkomt. Maar met een simpele software-matige ingreep kan ook uw bank een hoop papier op straat voorkomen.
Dus daarom beste banken:
stel de vraag naar het transactiebonnetje uit totdat de gehele transactie is afgehandeld !

Goed voor het milieu en de grond oogt een stuk minder rommelig.
Alvast bedankt!

Waarom de zeemeerminnen huilen

Gisteren was Bloodwoosj weer eens in Berg aan de Maas.
Als kind speelde ik er regelmatig langs de rivier en verwonderde ik me over de grote hoeveelheid takken en bomen die aanspoelden bij hoogwater in de winter.

Tegenwoordig verbaas ik me aan de Maas over iets totaal anders na hoogwater: Plastic.

Assortiment Maas-plastics, Pietersplas Maastricht, dec. 2014

Assortiment Maas-plastics, Pietersplas Maastricht, dec. 2014

Vooral de minder steile oevers van de Maas liggen ieder voorjaar opnieuw vol met kilo’s plastic. Plastic draagzakken, plastic tasjes, plastic speelgoed, plastic tandenborstels, plastic aanstekers, plastic flessen, plastic bierkratten, plastic jerrycans, plastic huishoudartikelen, plastic wattenstaafjes, plastic ballen, plastic pennen, plastic voedselverpakkingen enz. enz.

Het is plastic, plastic en nog eens plastic wat de klok slaat. Velen merken het niet op doordat men alleen op het asfalt naar en van de veerpont komt, maar zodra je even opzij gaat van de gebaande wegen komt het plastic je tegemoet. Het ligt er gewoon, maar je moet het wel willen zien.

Onderzoek in het kader van het Mosa Pura project door Gijsbert Tweehuysen heeft in 2013 uitgewezen dat gemiddeld er 15000 stukjes en stukken plastic per uur door de Maas richting Noordzee stromen. Daarbij zijn alleen de stukjes groter dan 3 mm en kleiner dan 25 mm geteld.
De vele tientallen PET-flessen en ander groot plastic zwerfvuil zijn daar dus niet eens bij meegeteld.

Heel deze handel stroomt richting de Noordzee en gaat op den duur deel uitmaken van de plastic soep. En dan te bedenken dat men de Maas een relatief schone rivier noemt…

Het plastic in (zee)water wordt door de natuur niet afgebroken, maar vervalt onder invloed van water, zout en zon in steeds kleinere stukjes, zogenaamde microplastics. Zo klein dat ze voor het menselijk oog nog nauwelijks meer waarneembaar zijn.
Deze microplastics worden door plankton opgenomen en belanden daarmee in de voedselketen.

 Plankton eet plastic (bron: Youtube, ca. 1 min 45 sec)

Plankton eet plastic, vis eet plankton, mens eet vis.
Zo zitten we dus gewoon ons eigen plastic afval te eten.

Uit metingen over de gehele wereld is gebleken dat er zelfs plastic in zee komt dat het nooit tot kant en klaar product geschopt heeft, maar rechtstreeks van de fabriek in ruwe vorm afkomstig is.
De nurdles –zo heten de plastic korrels die je ook op de Nederlandse stranden tegenkomt- zijn pre-productie plastic korrels, ook wel pellets genaamd. Zij vormen de grondstof waarmee in de fabriek plastic voorwerpen worden gemaakt.

Uit het Engels is een wat poëtischer naam voor deze nurdles komen overwaaien: mermaid tears, oftewel zeemeermin tranen. Met wat fantasie zien de heldere exemplaren er inderdaad uit alsof ze een versteende vorm van tranen zijn.

Mermaids tears (Zeemeermintranen) uit de Maas , Meers dec. 2014

Als zelfs plastic grondstof al in de wereldzeeën wordt aangetroffen zonder ooit tot kant en klaar product te komen, dan kun je rustig stellen dat we een probleem hebben.
We hebben onze plasticstroom verdomd slecht onder controle.

Het is daarom dat de zeemeerminnen moeten huilen.

Ook aan de Maas.
Ook aan de Maas?
Ja, ook aan de Maas!

Wie zich bukt aan de Maasoever en de grond langs een hoogwaterlijn goed bekijkt ziet ze ook hier al op de grond liggen. Dat wil zeggen, die nurdles die het (nog) niet tot de Noordzee geschopt hebben.

Wie goed kijkt ziet de nurdles ook langs de oever van de Maas

Nurdles lijken nogal op eitjes van kleine beesten en worden door vogels en vissen regelmatig voor voedsel aangezien. Daarbij komt ook nog dat nurdles stoffen als DDT en PCB’s aantrekken in toxische concentraties. Doordat nurdles van een afstand voor de mens lijken op kleine steentjes vallen ze voor de leek op het strand of langs een rivier nauwelijks op.

Het internet afspeuren naar metingen van nurdles langs rivieroevers levert vooralsnog nul treffers op. Net als systematische tellingen van plastic zwerfvuil is er door de verpakkingsindustrie vooral veel te verliezen als het plastic probleem kwantitatief in kaart gebracht zou kunnen worden. Onder druk van diezelfde verpakkingsindustrie dreigt nu zelfs een einde te komen aan een van de beste manieren om plastic PET-flessen niet in zee te laten belanden: statiegeld.
Het is niet voor niets dat er tussen de vele honderden PET-flessen aan de Maasoevers nauwelijks exemplaren te vinden zijn waar statiegeld op zit.
Ook de vele liter en anderhalf liter exemplaren die je er aantreft zijn, je zou het misschien niet verwachten, zonder statiegeld. De oorzaak: ze komen veelal uit België, een land waar men in tegenstelling tot Nederland momenteel geen statiegeld op grote flessen kent.

Maasoever Meers, april 2015

De plastic flessen liggen vooral bovenaan op de oever bij de hoogste vloedlijn. Wat lager op de oever liggen de kleinere stukjes plastic, veelal verspreid over verschillende vloedlijnen van elk zo’n tien tot vijftig centimeter breed.
Al peuterend en prikkend tussen uitgedroogd gras en riet is het vooral daar dat de nurdles te vinden zijn. Diverse soorten en kleuren zijn present maar vooral de heldere exemplaren springen direct in het oog. De donkere exemplaren vallen een stuk minder op.
Omdat er zoals gezegd op het wereldwijde web geen getallen over nurdles langs rivieroevers te vinden is en ik toch wel eens een idee zou willen hebben over hoeveel van die plastic korreltjes er langs de Maas liggen ben ik zelf aan het tellen geslagen. Om het een beetje systematisch en vooral beheersbaar en behapbaar te houden heb ik me beperkt één van de vier aanwezige hoogwaterlijnen. Ook die ene vloedlijn heb ik slechts ten dele bekeken en wel een strook van ongeveer 15 cm breedte en 100 cm lengte.

Om een idee te krijgen, de houten balk op onderstaande foto is 105 cm lang en 15 cm breed.

Nurdles tellen in een strook van 15cm x 100cm

Uitzicht vanaf de balk

Eerst werden de grotere stenen verwijderd, dan de kleinere die in de weg zaten en vervolgens werden alle nurdles die zichtbaar werden opgepakt, in een meegebracht potje gestopt en thuis geteld.
Het schokkende resultaat: 352 nurdles over een strookje vloedlijn van 15 cm breedte en 1 meter lengte.

wat naast de balk van de vorige foto lag

352 nurdles op 1 meter Maasoever !!!

Wie zich bedenkt dat de Maas twee oevers heeft, de nurdles zich niet beperken tot één vloedlijn, de onderzochte vloedlijn breder was dan 15 cm, de meeste nurdles niet langs de oever blijven liggen maar met het water meespoelen, de Maas alleen al in Nederland ruim 200.000 keer zo lang is als die ene meter en er naast de Maas nog wel meer rivieren in zee uitmonden, die begint het wellicht al een beetje te duizelen.



En de zeemeerminnen?
Zij huilen 24/7 voort, gevoed door microplastics en af en toe eens nippend aan een flesje Coca Cola Life...

De jonge jager en zijn teddybeer

In het ouderlijk huis van de kleine Lodewijk hing in de woonkamer een tijgervel aan de muur. De tijger werd ooit op het eiland Sumatra geschoten door een oom van moeders kant die daar om beroepsredenen werkzaam was.

Lodewijk had gehoord dat, wil je een tijger doeltreffend en in overeenstemming met de jagersethiek doden, je dan precies tussen de ogen dient te mikken.

Bij gebrek aan een echte tijger werd Lodewijk’s teddybeer tot zulks gepromoveerd en doelgericht met een luchtdrukgeweer in twee rake schoten tussen de ogen geveld.

Later, in de tweede wereldoorlog, heeft de teddy op wonderbaarlijke wijze een luchtbombardement overleefd en werd uiteindelijk uit de kelder van een compleet verwoest huis uitgegraven.
Tegenwoordig is hij te bewonderen in het poppenmuseum te Minden (D.)

Met twee gestopte gaatjes wel te verstaan…

La Laverie Photomaton

Rue de Dunkerque
St. Omer (Fr.)
21-10-2014

War is over

Londres, le cheval et la rampe de V1

Bois des Huit Rues
Hazebrouck (Fr.)
30 april 2014

De miraculeuze ontsnapping van badeendje 599

Bloodwoosj trof gisteren tijdens een struintocht langs de Maas te Meers (Limburg) drie badeendjes aan. In de winter (of tijdens een eerdere winter) met hoogwater in het drijfhout verstrikt geraakt en met het terugtrekken van het water aldaar achtergebleven.
Één badeendje was behoorlijk wit gebleekt en bevatte diverse gaten waar het plastic afgebrokkeld was. Nummer twee zag er iets frisser uit, maar was zijn piepstem toch in de loop van zijn (lange?) leven kwijtgeraakt. Met nummer drie was iets bijzonders aan de hand. Behalve dat deze een stuk groter was dan de andere twee en wel nog piepen kon, was hij aan de onderzijde genummerd!
Met onuitwisbare stift was er ooit “599” op geschreven. Gebleekt door zonlicht en Maaswater maar nog steeds leesbaar.

nr. 599

“Vreemd” was in eerste instantie de gedachte. “Zou dit eendje deel uitmaken van een wetenschappelijk experiment dat de verspreiding van eendjes via waterwegen onderzoekt?”.
Daarbij denkend aan de belangrijke informatie over zeestromen die het vergaan van een containerschip met badeendjes in 1992 en het daarop volgende onderzoekvan Curtis Ebbesmeyer in de loop der jaren opleverde.

verspreiding van 28800 in januari 1992 overboord geslagen badeendjes
(bron afbeelding: open source wikipedia)

Er vanuit gaande -dat indien het veronderstelde experiment met badeendje nummer 599 inderdaad heeft plaatsgevonden- dit ofwel in Wallonië ofwel in Frankrijk moet zijn geweest (zou het in Nederlands Limburg hebben plaatsgevonden, dan hadden we er toch vast en zeker van gehoord), werd eens gegoogled in het Franse taalgebied op trefwoorden “Canard en plastique” en “Meuse”.
En ziedaar, de eerste treffer was direct prijs.
Een Franstalig krantenartikel waaruit blijkt dat badeendje 599 samen met 10000 (tienduizend!!!) soortgenoten op 7 oktober 2012 even ten zuidoosten van de stad Luik in de Ourthe te water werden gelaten.

Niet als experiment, maar onderdeel uitmakend van een wedstrijd, genaamd Ducksday 2012, georganiseerd door de plaatselijke Lions Club.

 

nr. 599 bekijkt zijn eigen tewaterlating op youtube

De eendjes waren voorafgaand aan het evenement te koop voor 4 euro per stuk. De regels simpel: wiens eendje als eerste over de finishlijn ter hoogte van het park Boverie te Luik ging had gewonnen, de volgende verdiende prijs nummer twee enz.
De prijzenpot bestond o.a. uit een reis naar Parijs, een mountainbike, diner- en cadeaubonnen en zelfs een Peugeot 107.
Van de opbrengst van de wedstrijd en de bijkomende festiviteiten werden tevens een aantal goede doelen gesponsored, zoals een tehuis voor Alzheimer patiënten, een opleidingscentrum voor blindengeleide honden en een organisatie die zich sterk maakt voor kinderen en adolescenten uit sociale achterstandswijken.

onderweg naar de finish 

Opmerkelijk detail:  
(citaat) “Le trajet choisi élimine tout risque de voir un seul canard s’échapper vers la Meuse. La darse qui sépare les eaux de l’Ourthe et de la Meuse empêche toute évasion de canards en dehors du trajet choisi.
En outre, le courant de l’Ourthe pousse tous les canards irrémédiablement vers la Dérivation.

Des flotteurs en polystyrène d’un seul tenant par côté seront installés en forme d’entonnoir. Plusieurs bateaux d’aviron de l’Union nautique seront également présents afin de récupérer le moindre canard.”

Vrij vertaald:
“Het traject is dusdanig gekozen dat het onmogelijk is dat een eendje zou kunnen ontsnappen en zijn weg naar de Maas vinden. De piervormige dijk die de Ourthe en de Maas van elkaar scheidt verhindert iedere ontsnapping van een badeendje buiten het gekozen traject.
Bovendien stuwt de stroming van de Ourthe alle eendjes onomkeerbaar richting Dérivation (waterweg tussen park en oostelijk centrum Luik). Drijvers van polystyreen die aan de oever vastgemaakt zijn vormen een trechter. Meerdere roeiboten van de Union nautique (Luikse vereniging) zullen eveneens aanwezig zijn om de kleinste eend te vangen ”

Badeendje 599 leidde de organisatie (en de naïeve deelnemers) kennelijk goed om de tuin, want werd op vrijdag 18 april 2014, ruim anderhalf jaar na zijn vertrek, aangetroffen in een van de Maasuiterwaarden in Nederlands Limburg.
Ruim 50 kilometer achter de finish.

Rijst de vraag: Hoeveel van die 10000 zouden er de zee bereikt hebben?

Van een stuw, sluis of natuurlijke hindernis is ter hoogte van en voorbij aan die finish geen sprake. De organisatie moest het hebben van de eigenhandig aangelegde trechter over de Maas/Ourthe-arm die plaatselijk zo’n 50 meter breed is.
Dat doet het vermoeden rijzen dat het eerste contingent badeendjes er op 7 oktober 2012 weliswaar met trechter en hand uitgevist werd, maar dat een aanzienlijk restant uit wat men in wielertermen “de bus” noemt wel eens heel goed ongefilterd koers heeft zien te zetten richting Noordzee.
Om van daaruit ongehinderd verder te kunnen gaan op weg naar de Plastic Soep.
Nummer 599 is het in ieder geval gelukt de trechter te passeren en hij zal beslist niet de enige zijn geweest.

Werd in Nederland vorig jaar tijdens de kroning op het laatste moment (gelukkig!) een ballonwedstrijd vanwege milieuredenen afgeblazen, daar is er bij de duckraces nog genoeg voorlichtingswerk aan de winkel. In ieder geval hoe men effectief verhinderen kan dat ook maar één eendje verder zwemt richting Plastic Soep.
De meest effectieve manier is uiteraard helemaal geen duckraces te houden.
Dat lijkt voorlopig nog een utopie.
Wellicht valt met juiste voorlichting nog enig voortschrijdend inzicht bij organisatie en deelnemers te bewerkstelligen.

Op 15 juni 2014 zal er wederom een Ducksday in Luik plaatsvinden.
Prijs per eendje ditmaal 5 euro.
Hoofdprijs een Peugeot 207.

Het milieu vervuilen en daarmee nog een auto winnen ook, het moet allemaal maar kunnen anno 2014.

Verder op de kalender de komende maand:
26 april 2014, Pétrusse (Lux), 13500 genummerde badeendjes, hoofdprijs is een Citroën DS3. Mocht er hier één ontsnappen dan zal deze vroeg of laat niet in de Maas maar in de Rijn belanden.

11 mei 2014, Jeker (Maastricht, NL), 10000 genummerde eendjes zullen in de Jeker (zijrivier Maas) gedropt worden. Hoofdprijs: 1 jaar gratis in een (gele) Mini rijden.

Hoe groot was de boete op zwerfvuil ook alweer?
Feitcode H022 (NL) stelt: 130 euro.
In België kan het oplopen tot bijna het dubbele.
Opsporing van de verantwoordelijken lijkt dankzij nummering en uniciteit van de gebruikte eendjes niet echt een probleem. Toch?

Bij dezen van Bloodwoosj aan alle organisaties die niet in staat zijn hun eendjes in eigen badkuip te houden alvast een welgemeend: “Fuck your duck”.

 Fuck your Duck

Wilt u ook graag de duck fucken, mogelijk nadat u een genummerd eendje gevonden hebt, maak -indien van toepassing- uw vondst/bedenkingen dan kenbaar op een van de volgende facebookpagina’s:

Maastricht: https://www.facebook.com/duckracemaastricht

Luik: https://www.facebook.com/ducksdayliege

Hondenpoep en plastic soep

Het heeft een tijdje geduurd, maar mede dankzij de druk van een groeiende groep consumenten heeft het supermarktwezen ingezien dat het ongebreideld verstrekken van plastic zakjes aan de kassa niet bepaald bijdraagt tot een beter milieu. Consumenten en milieu-organisaties hebben er lang voor gestreden, maar uiteindelijk heeft het overgrote deel van de Nederlandse supermarkten het gratis plastic zakje aan de kassa afgeschaft. Dat gemiddelde plastic zakje had –zo bleek uit onderzoek- een levensduur van een dikke 15 minuten. 

Doordat plastic zakjes zo licht en klein zijn, ontsnappen ze vaak aan de afvalinzameling en komen ze ongewenst in het milieu terecht. Het verwaait, blijft eventueel enige tijd hangen in prikkeldraad, belandt in beek of rivier en verbrokkelt langzaam tot steeds kleinere stukjes die uiteindelijk in zee in één van de vijf draaikolken terecht komen en daar bijdragen aan de plastic soep. (zie http://nl.wikipedia.org/wiki/Plasticsoep)

 langs de Maas na hoog water
(bedenk dat het achtergebleven plastic peanuts is in vergelijking met hetgeen doorspoelt naar zee!)

Ook de Europese Unie wil graag het massale gebruik van plastic zakjes en tassen terugdringen en zegt daarover:
“De lange levensduur van plastic tassen betekent dat er nu alleen al in de Middellandse Zee zo'n 250 miljard plastic deeltjes met een totaalgewicht van 500 ton ronddrijven. Deze deeltjes kunnen levende zeewezens die ze per ongeluk binnenkrijgen of die ze voor voedsel aanzien, verstikken. Plastic breekt af in minuscule deeltjes en kan bodem en waterlopen sterk vervuilen omdat het additieven kan bevatten zoals persistente organische verontreinigende stoffen. ”

Bekijk voor meer info over plastic soep beslist eens de site van de Plastic Soup Foundation (http://plasticsoupfoundation.org/)

Bloodwoosj heeft vandaag met de GPS en fototoestel eens een rondje door de eigen woonwijk gemaakt en geschrokken geconstateerd dat er onder hondenliefhebbers nog behoorlijk wat educatie verricht mag worden wat betreft het gebruik van plastic in combinatie met hondendrollen. In goten en in de buurt van rioolputjes wemelt het van de in plastic gewikkelde bruine uitwerpselen.
Van boterhamzakjes tot speciale hondenpoepzakjes, geel, groen, bruin en rood.
Er wordt gekakt en omzakt te kust en te keur.

Ondanks de aanwezigheid van 20 (twintig!) hondenpoepbakken op een gebied van 600 bij 600 meter.


Ziehier het met gps-techniek vervaardigde wijkkaartje.

Gemeente: Sittard-Geleen
Wijk: de Kluis
Gebied: tussen Nachtegaalstraat, Kummenaedestraat, De Kluis, Daalstraat, Ruysdaellaan

Groene stippen (20) zijn door de gemeente Sittard-Geleen geplaatste hondenpoepbakken, rode vlaggetjes (75) zijn in plastic verpakte en voornamelijk in de goot gedeponeerde drollen.

 een kleine fotogenieke selectie ...

een deel van het plastic (zonder drol) is al op weg naar zee

Nadelen van een met plastic omwikkelde drol in de goot:

• het rioolputje raakt verstopt
• de in plastic gedraaide drol is o.a. door gebrek aan contact met water en lucht niet meer biologisch afbreekbaar
• er staat een boete van €120,- op het niet opruimen ervan
• plastic verwaait en komt uiteindelijk via beekjes, kanalen en rivieren in de zee om daar als plastic soep te eindigen, met alle negatieve gevolgen van dien voor flora en fauna

 bron:  gemeentelijke voorlichtingsfolder voor hondenbezitters

Zijn er ook oplossingen voor de hondendrol zonder plastic in de goot?
Jazeker zijn die er.
We noemen er een paar:

• gewoon droppen in een hondenpoepbak, die zijn er voor bestemd en er zijn er daar ruim voldoende van (bekostigd uit de hondenbelasting)
• neem (wc)papier mee in plaats van een plastic boterhamzakje
• er bestaan biologisch afbreekbare zakjes van gerecycled papier en karton die een stuk milieuvriendelijker zijn dan het plastic boterhamzakje (bv. I love my dog)
• sommige producenten (bv. Belloo) produceren zakjes van biologisch afbreekbaar plastic op basis van maïs, zetmeel en biologisch afbreekbare polymeren

Dus daarom beste hondenliefhebber, het plezier van u en uw hond zij u gegund, maar denkt u ook eens aan de plastic soep en laat uw zakjes met kak graag achter in de juiste bak.
Liefst zonder plastic.

Bedankt !

Het kind van de rekening

 

Achter dit bord bevinden zich een bestelauto en een fietser
Ziet u ze?

Open brief aan alle in de raad vertegenwoordigde politieke partijen in de stad Sittard-Geleen

Geachte politici,

In de strijd om de gunst van de volwassen kiezer heeft de burger de afgelopen zes weken soms dagelijks uw standpunten vergezeld van uw glimlach uit de brievenbus mogen plukken en werd hij –ongevraagd-  als ondersteuning van uw reclamecampagne op zowat alle doorgaande wegen geconfronteerd met sandwichborden, driehoeksborden, aangeplakte A2-tjes, omgevallen A0-tjes, gestalde aanhangers en professioneel bedrukte zeilen die als windvanger op een doorsnee zeilboot niet zouden misstaan.

We hebben langs meerdere stadsentrees via een twee vierkante meter grote still mogen genieten van hoe één van u plezier beleeft aan het uitlaten van zijn hond en hoe, zo dacht ondergetekende althans te kunnen bespeuren, diezelfde hond op zijn beurt met kwispelend jolijt geniet van het uitlaten van u. Het plezier zij u beiden gegund, maar of u dat werkelijk zoveel extra kiezers heeft opgeleverd waag ik te betwijfelen.

Gemeentelijke plakzuilen werden in de laatste week dagelijks (of beter gezegd nachtelijks) over geplakt om toch maar vooral “bovenop” te prijken. Hier en daar tot wel zes lagen dik.
Een enkeling onder u schoot zo zeer door dat hij (en zij trouwens ook) niet plakte op het nog lege vakje van de tegenpartij, maar ook over het reeds gevulde vakje van de concurrent. Ja zelfs rücksichtslos over uw eigen partijgenoot heen, om twee nachten later als u geconstateerd had dat uw wakkere partijgenoot in de tussenliggende nacht u een koekje van eigen deeg gebakken had en u weer over geplakt was door zijn beeltenis, hem weer terug te pakken door uzelf er nogmaals overheen te plakken.
Alles was kennelijk geoorloofd om toch maar vooral bovenop te prijken.
Het heeft een paar emmers lijm gekost, maar dan heb je ook wat.
Plakken en terugpakken, proficiat met het behaalde stemmenaantal!

Over de oproep van de burgemeester in vak 12 op de officiële gemeentelijke verkiezingsborden, om op 19 maart allemaal gebruik te maken van ons stemrecht, werd op de hoek Jos Klijnenlaan - Rijksweg Zuid schaamteloos heen geplakt door een partijpolitieke plakker. De boven de partijen staande burgervader mocht kennelijk in zijn eigen vakje niet bovenop zitten.
Aan wie er ook verantwoordelijk voor was: dat is respectloos en niet volgens de regels van goed fatsoen.
Enige relativering is op zijn plaats; op de overige gemeentelijke verkiezingsborden mocht de burgervader wel blijven genieten van zijn uitzicht op onze fraaie stad.

De achterkant van hetzelfde bord haalde trouwens het Volkskrant foto-album getiteld “opvallendste verkiezingsposters”. Twaalf posters (elf plus één) van twee groene partijen. De één echt groen in gedachtengoed, de ander wat minder progressief, want uitsluitend groen gebruikend als achtergrondkleur. Beiden acterend op een manier die niet bepaald strookt met wat in het eigen partijprogramma is uitgeschreven.
“Koen moet je doen” uit de gemeente Maasgouw werd uiteindelijk bij sloganverkiezing.nl de slechtste, maar de Geleens-Sittardse tegenhanger “Plak je prakje”, toevallig van dezelfde landelijk opererende partij, mag als minstens zo hilarisch betiteld worden

Stadsentrees en doorgaande wegen werden ontsierd door metershoge posters, zeilen of borden op permanent gestalde aanhangers.
Ook daar gaat niemand dood van.
We kunnen er best mee leven alhoewel het voor het landschap doorgaans niet bepaald een aanwinst was. Heel slim trouwens om die dubieus gestalde aanhangers van hun kentekenplaat te ontdoen. Kennelijk voelde u ergens toch wel een klein beetje nattigheid.

Er werd driftig geplakt op plaatsen waarvan is afgesproken dat ze “verkiezingsbord-vrije-zone” zouden moeten blijven. Eveneens niet echt een plaatje voor het oog, we willen immers allemaal de stadscentra en toegangswegen aantrekkelijker maken, maar allez, leven en laten leven.

Gemeentelijke voorschriften over waar, hoe, afmetingen, bevestigingen en wat dies meer zij, door de politiek zelf vastgesteld en vastgelegd als onderdeel van de APV, werden massaal, meermaals en door alle partijen in kleine, soms grote mate genegeerd, of werden op het randje van het toelaatbare, of net erover, geïnterpreteerd en uitgevoerd.
Maar, we schrijven vandaag zondag 23 maart, 4 dagen na de verkiezingen en we hebben zes weken lang al uw kleverige overtredingen zonder kleerscheuren overleefd.
Gelukkig maar.

Er valt te discussiëren over hoe ernstig het is als verkiezingsborden staan op een Rijkswegboulevard, Randweg of op provinciaal gebied waar het expliciet niet is toegestaan.
Er valt ook te discussiëren over hoe ernstig het is als er verkiezingsborden hangen in andere afmetingen dan het toegestane A0, op hoogtes anders dan toegestaan, op niet gemeentelijke grond op bouwsels hoger dan de vergunningsvrije hoogte en ga zo maar even door.
Regels, ik zeg het nogmaals, die u zelf heeft ingevoerd, goedgekeurd en die ook voor de burger van toepassing zijn. Om de stad leefbaar en veilig te houden.

In één opzicht hebben velen van u in uw egocentrische drang naar de gunst van de kiezer een grens op onverantwoordelijke wijze overschreden.
Een grens die voor niemand ter discussie staat.
Dat is op het gebied van de handhaving van de (verkeers)veiligheid.
Een item dat iedere raadspartij, zowel de zittenden als ook de nieuwkomers, hoog in het partijprogramma heeft staan.
Allemaal willen we een veilige stad om te wonen, te leven en te werken.
U, de kiezer, ik, maar ook het kind van 6.



Ik vraag u om eens even stil te staan bij zo’n kind van 6.
Een kind dat nog te jong is om te mogen stemmen, maar dat wel al kan kiezen.
Een kind dat oud genoeg is om de hand van papa en mama niet meer altijd vast te hoeven houden.
Velen van hen gaan regelmatig, sommigen zelfs altijd, zonder papa en/of mama naar school.
Te voet, of met het fietsje.
Tussen thuis en school liggen één, twee, soms drie of vier straten.
Die straten worden overgestoken door naar links, naar rechts en dan weer naar links te kijken.
Als je niks ziet mag je oversteken.
Zo hebben ze dat ons volwassenen jaren geleden geleerd.
Zo leren de kinderen het nu ook nog steeds.

Maar hoe moet je weten wanneer je kunt oversteken als je op de stoep voor de zebra of op de kruising met je fietsje staat en er staat zo’n joekel van een verkiezingsbord op A0 formaat in je gezichtsveld?

Kinderen van zes zijn gemiddeld net geen 1,20 meter lang.
Hun ogen bevinden zich, of ze nou lopen of fietsen onder de top van de volgens de voorschriften 1189 mm hoge verkiezingsborden.
Vooropgesteld dat de voet van dat bord zich op grondniveau bevindt.
Betreft het een metalen driehoeksbord dan wordt, dankzij de onbenutte metalen voet probleemloos de hoogte van 1,35 meter overschreden. Je moet al minstens tien jaar zijn (en niet bij de kortste 50% horen) om daar een beetje overheen te kunnen kijken.
Is de stoep verlaagd om het de voetganger te vergemakkelijken om de zebra te kunnen oversteken (denk ook aan bejaarden met rollator), dan zijn er plekken waar zelfs ik (1,85 meter lang) mijn nek mag uitsteken om te zien wat er zich op de openbare weg achter het bord bevindt.

Het dieptepunt dat ik in eigen woonomgeving waarnam was het 1,65 meter hoge driehoeksbord van de VVD pal aan de zebra-overgang Jos Klijnenlaan tussen winkelcentrum Zuidhof en het Esso tankstation te Geleen. De combinatie met de plaatselijk dieper liggende stoep die toegang geeft tot de zebra, zorgt dat zelfs een volwassen persoon moeite heeft met inschatten of er zich überhaupt naderend verkeer achter het bord bevindt.
Voor iemand die minder dan 1,70 meter lang is, was het weken lang onmogelijk om op de laatste meter tussen verlaagd trottoir en zebra het naderend verkeer te zien.
Het bord voldoet niet aan punt 8 uit artikel 2:10 van de APV dat specifiek vermeldt dat in geval van voetgangersoversteekplaatsen bij kruisingen of splitsingen van wegen er geen borden binnen 15 meter geplaatst mogen worden en dat ze het uitzicht voor het verkeer ter plaatse niet mogen belemmeren, noch het verkeer anderszins in gevaar brengen.


Kijkt u even mee wat het kind van zes niet ziet, omdat u, de politicus, zo graag met uw prominente hoofd op een in uw ogen zo strategisch mogelijke plek vertegenwoordigd bent:

 Zebra Jos Klijnenlaan ter hoogte van winkelcentrum Zuidhof
Achter dit bord bevinden zich twee naderende auto's
De bovenkant van dit bord bevindt zich 1,65 meter hoger dan de voeten van de fotograaf

 Zebra Mauritslaan ter hoogte van voormalig postkantoor
Achter deze twee borden bevinden zich zeven (!) naderende auto's

Zebra Jos Klijnenlaan ter hoogte van de Kluis

 Achter dit bord bevinden zich twee naderende auto's

Kruising Spaubeeklaan/Wevestraat/Seipgensstraat
Achter dit bord bevinden zich drie naderende auto's waarvan de neus van de voorste net zichtbaar is

Kruising Oranjelaan/Nassaustraat

 Achter dit bord bevinden zich twee naderende auto's
Als men goed kijkt is de achterkant van de laatste net zichtbaar

 Splitsing Augustinusstraat / Pastoor van Eijsstraat

 Behalve de zichtbare auto komt er nog een aan.

 bushalte Wehrerweg
In de verte nadert een auto met hoge snelheid

Jos Klijnenlaan / Wagenaarflat
Van een afstand is het prima in te schatten.
Een kind van 6 dat hier via het daartoe aangelegde voetpad wil oversteken,
ziet niets van het aanstormend verkeer als het naast het bord staat

kruising Wehrerweg / Merovingenstraat
In totaal naderen hier ... auto's?
(u bent aan de beurt om te raden)

Ter herinnering: om de verkeersveiligheid te handhaven zijn de volgende bepalingen opgenomen in het “Verkiezingsborden uitvoeringsbeleid” van de gemeente Sittard-Geleen:

- (7) De borden dienen minimaal op een afstand van 5 meter van kruispunten en splitsingen van wegen geplaatst te worden en mogen het uitzicht voor het verkeer ter plaatse niet belemmeren, noch het verkeer anderszins in gevaar brengen.

- (8) Ingeval van kruispunten en splitsingen van wegen met voetgangersoversteekplaatsen. mogen geen borden geplaatst worden binnen 15 meter van die kruising en mogen het uitzicht voor het verkeer ter plaatse niet belemmeren, noch het verkeer anderszins in gevaar brengen.

(19) Bij ernstige overtredingen (bijvoorbeeld verkeersonveilige situaties) wordt direct overgegaan tot verwijdering van de geplaatste borden, zonder de overtreder vooraf in kennis te stellen, op kosten van de overtreder.

Allemaal regels die zijn ingesteld om de veiligheid in onze straat, onze wijk en onze stad te waarborgen.

Bij dezen vraag ik u namens alle kiezers, maar vooral namens hen die niet langer zijn dan anderhalve meter, nog niet kiesgerechtigd zijn, maar desalniettemin best gehoord mogen worden, om nog vóórdat de volgende verkiezingen plaatsvinden uw eigen handelen m.b.t. het plaatsen van verkiezingsborden in de gemeente Sittard-Geleen te evalueren middels een agendapunt op de raadsvergadering.
Gezien het feit dat u allen (verkeers)veiligheid als belangrijk onderdeel in uw programma hebt opgenomen moet dat geen probleem zijn.


Het zou u sieren en de oplettende burger van grote dienst zijn als u tevens een meldpunt instelt of kenbaar maakt waar de burger zich in geval van overtredingen, met name op het gebied van de veiligheid kan melden.
Ondergetekende heeft zulks via de gemeentelijke website getracht in verband met een dertigtal geconstateerde overtredingen, inclusief foto, locatie en aard der overtreding.

De reactie per mail:
“U heeft ons een vraag gesteld via het contactformulier op onze website: www.sittard-geleen.nl. Wij hebben uw vraag doorgestuurd naar de afdeling die antwoord kan geven op uw vraag. Zij zullen telefonisch contact met u opnemen."

Tsja, daar hebben we weinig meer aan als tussentijds het kind van de rekening dat op de rotonde over het hoofd gezien werd doordat er een verkiezingsbord het uitzicht belemmerde, dood wordt gereden.
Ik ben trouwens nog steeds in afwachting van desbetreffend telefoontje.
Het schijnt volgens de afdeling allemaal zo'n vaart niet te lopen?

Het zou m.i. zeer gewenst zijn dat de verantwoordelijke persoon die toeziet op naleving van de door de gemeente ingestelde verordening zich pro-actief opstelt en ook naar letter en geest van de verordening optreedt en waar nodig inderdaad overgaat tot het zonder waarschuwing verwijderen van borden zoals omschreven in punten 17 en 18 van artikel 2:10 APV.

Geen enkele partij reageerde op mijn twee rechtstreeks aan hen gerichte tweets van vorige week zondag met een actie op dit gebied (respect overigens voor D66 die het aandurfde per reply-tweet als enige partij inhoudelijk te reageren met "je hebt gelijk", nog voordat de stembussen open gingen).

De verantwoordelijke afdeling bij de gemeente Sittard-Geleen vertoonde vooralsnog geen teken van leven na het indienen van een klacht (geen vraag dus beste mensen, maar een klacht).

De verantwoordelijke afdeling en/of ambtenaar bij de gemeente Sittard-Geleen bleek gedurende de afgelopen verkiezingsperiode niet in staat de op grote schaal voor iedereen te constateren overtredingen van regels 1, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10, 12, 15 en 16 uit artikel 2:10 van de APV binnen de perken te houden.
Zie voor een dertigtal voorbeelden uit Geleen (stadsdelen 2 en 3) de bij lange na niet uitputtende serie in deze blog.

Vrienden en bekenden (uw electoraat) delen mijn ongenoegen, irritatie en bezorgdheid.
Ik kan mij niet voorstellen dat ik de enige burger was die de afgelopen tijd hierover een klacht heeft ingediend.
Maar kennelijk zijn we met zijn allen niet in staat dat te doen wat we willen, beloven en beweren na te streven in de vorm van een veilige en leefbare gemeente Sittard-Geleen.

Vandaar dat ik mij middels deze open brief richt aan de veroorzaker van het probleem: u, de gemeentelijke politicus.


Mocht de politiek inderdaad bereid en in staat zijn, zijn eigen handelen te evalueren middels een agendapunt in de raadsvergadering, dan volgen hier een paar suggesties om mee te nemen:

1) Plaats geen sandwichborden. Ze vallen om, waaien weg in de groenperken, worden dwars gedraaid enzovoorts. Driehoeksborden bieden in dit opzicht een beter alternatief.

2) Plaats geen borden in de buurt van splitsingen, kruisingen en rotondes. Ze leiden de verkeersdeelnemer af, belemmeren het uitzicht en brengen daardoor de verkeersveiligheid in gevaar.

3) Laat de verkiesbare partijen tijdig een jpg-bestand aanleveren en maak daar een gezamenlijk zeil van dat op alle gemeentelijke borden door de gemeente zelf geplaatst wordt. Geen kinderachtige en respectloze plak en overplak acties meer. Het ziet meteen een heel stuk beschaafder uit.
De gemeente Venlo heeft dat dit jaar voor het eerst geprobeerd en het schijnt op één partij na iedereen prima te bevallen.

4) Heeft u zich wel eens afgevraagd wie van de kiezers afgelopen week op u gestemd heeft omdat ze uw luchtkastelen-glimlach met ploeg- en rugnummer 60 maal gepasseerd zijn op weg naar en van de dagelijkse arbeidsplek? Stelt u zichzelf wel eens de vraag hoeveel zwevende of twijfelende kiezers uiteindelijk alsnog voor uw persoon kiezen omdat u ze iedere ochtend vanaf een A0 op twee schuttingpalen hebt aangestaard? Denkt u nu werkelijk dat ook maar 10% van het twijfelende electoraat zijn keuze veranderde en op u stemde na het zien van uw glimlachend hoofd?
Is uw ijdelheid en uw minachting voor het feit dat de kiezer wel degelijk kan nadenken en een keuze maakt op grond van inhoud, hoe grondig of hoe licht doordacht ook, dan werkelijk zo groot?

 Zou het misschien overwegingswaard zijn de kiezer op inhoud te overtuigen naar het stemhokje te gaan om het bolletje voor uw naam met rood in te kleuren? Door bijvoorbeeld uw hoofd gewoon wat vaker in levende lijve aan die kiezer te tonen in plaats van op een plakkaat langs de weg?
Menigeen onder u heeft in de aanloop naar de gemeenteraadsverkiezingen van 2014 de kracht en het bereik van sociale media onderkend. Een twitter account om "in contact te treden met de burger" is enkelen onder u niet vreemd.
Wat dacht u er van om het eigenhandig plaatsen van welk soort of formaat verkiezingsborden op welke openbare of privé grond in de gemeente Sittard-Geleen per direct gewoon te beëindigen?
Minder kosten, minder ergernis, minder onveiligheid, minder moeite.
In een tijdperk waarin het aantal mensen dat op digitale wijze altijd en overal met elkaar verbonden is ongekend groeit, is de invloed en het effect van klassieke media als flyer, poster en spandoek sterk dalende. Een trend die in de toekomst niet meer zal keren.
De klassieke manier van campagnevoeren heeft zijn beste tijd gehad.
Het afschaffen van sandwich en driehoeksborden en bewust overstappen op andere media, dát zou nog eens echt een voorbeeldfunctie en voortrekkersrol kunnen opleveren die Sittard-Geleen positief op de kaart in NL zet, waardoor u hoogstwaarschijnlijk wat van uw verloren respect bij de kiezer kunt terugwinnen.
Daarnaast zou u, zeker bij de jeugd, wel eens een duurzaam betrokkenheidsgevoel kunnen bewerkstelligen. Een betrokkenheid die u bij de kiezer van gemiddelde leeftijd momenteel aan het verspelen bent, terwijl gelijktijdig het aandeel van de nog op de klassieke wijze kiezende kiezer van bovengemiddelde leeftijd als gevolg van biologische wetmatigheden weldra eveneens snel zal gaan dalen.

Er stonden 70 gemeentelijke verkiezingsborden verspreid over iedere uithoek van de stad.
Ruim voldoende voor hen die graag blijven vasthouden aan het principe hokje, rugnummer, ploegnummer, glimlach.
Als u nu eens de rest van uw hoofden van straat weglaat en gewoon gebruikt in de raadsvergaderingen, dan sparen we met zijn allen een hoop geld, krijgen we een mooier straatbeeld, een veiliger verkeer en mag u uw inhoudelijke boodschap nog steeds plaatsen op die 70 aangewezen plekken in de stad.
Tien partijen maal drie stadsdelen maal 20 borden per partij maakt 600 verkiezingsborden minder. 600 Kansen om een ongeluk door onachtzaamheid te vermijden.
Daarbij, een aantal onder u weten donders goed dat ze zich ook aan dat maximum van 20 per partij per stadsdeel niet gehouden hebben, dus die 600 kansen in Sittard-Geleen zouden er nog wel eens wat meer kunnen zijn geweest.

Heren en dames politici, stop de plakwaanzin, vergroot de verkeersveiligheid en gebruik uw verstand.

Ik vertrouw op uw verstand!

Bedankt alvast namens het kind van de rekening.

Vriendelijk groetend, Bloodwoosj

Geleens kiezer, alle verkiezingsperiodes (tot nog toe) ongeschonden overleefd.

Ook ooit 120 cm hoog geweest, middels voortschrijdend inzicht nog steeds in staat van eigen fouten te leren.

PS, mocht u de behoefte voelen uw standpunt voor de toekomst of uw reactie, persoonlijk of namens uw partij kenbaar te willen maken, dan is hieronder ruimte om zonder lijm, papier, billboard of van kentekenplaat ontdane aanhanger zulks te doen.
Het zal niet in de weg staan, omvallen, wegwaaien, beklad worden of door een andere partij overgeplakt worden en als we het allemaal netjes en respectvol houden hoef ik geen ambtenaar te bellen met de vraag of het op kosten van de plaatser verwijderd kan worden.

En het mooiste van alles: geen enkel leven komt in gevaar als u uw hoofd laat zien...