Waarom de zeemeerminnen huilen

Gisteren was Bloodwoosj weer eens in Berg aan de Maas.
Als kind speelde ik er regelmatig langs de rivier en verwonderde ik me over de grote hoeveelheid takken en bomen die aanspoelden bij hoogwater in de winter.

Tegenwoordig verbaas ik me aan de Maas over iets totaal anders na hoogwater: Plastic.

Assortiment Maas-plastics, Pietersplas Maastricht, dec. 2014

Assortiment Maas-plastics, Pietersplas Maastricht, dec. 2014

Vooral de minder steile oevers van de Maas liggen ieder voorjaar opnieuw vol met kilo’s plastic. Plastic draagzakken, plastic tasjes, plastic speelgoed, plastic tandenborstels, plastic aanstekers, plastic flessen, plastic bierkratten, plastic jerrycans, plastic huishoudartikelen, plastic wattenstaafjes, plastic ballen, plastic pennen, plastic voedselverpakkingen enz. enz.

Het is plastic, plastic en nog eens plastic wat de klok slaat. Velen merken het niet op doordat men alleen op het asfalt naar en van de veerpont komt, maar zodra je even opzij gaat van de gebaande wegen komt het plastic je tegemoet. Het ligt er gewoon, maar je moet het wel willen zien.

Onderzoek in het kader van het Mosa Pura project door Gijsbert Tweehuysen heeft in 2013 uitgewezen dat gemiddeld er 15000 stukjes en stukken plastic per uur door de Maas richting Noordzee stromen. Daarbij zijn alleen de stukjes groter dan 3 mm en kleiner dan 25 mm geteld.
De vele tientallen PET-flessen en ander groot plastic zwerfvuil zijn daar dus niet eens bij meegeteld.

Heel deze handel stroomt richting de Noordzee en gaat op den duur deel uitmaken van de plastic soep. En dan te bedenken dat men de Maas een relatief schone rivier noemt…

Het plastic in (zee)water wordt door de natuur niet afgebroken, maar vervalt onder invloed van water, zout en zon in steeds kleinere stukjes, zogenaamde microplastics. Zo klein dat ze voor het menselijk oog nog nauwelijks meer waarneembaar zijn.
Deze microplastics worden door plankton opgenomen en belanden daarmee in de voedselketen.

 Plankton eet plastic (bron: Youtube, ca. 1 min 45 sec)

Plankton eet plastic, vis eet plankton, mens eet vis.
Zo zitten we dus gewoon ons eigen plastic afval te eten.

Uit metingen over de gehele wereld is gebleken dat er zelfs plastic in zee komt dat het nooit tot kant en klaar product geschopt heeft, maar rechtstreeks van de fabriek in ruwe vorm afkomstig is.
De nurdles –zo heten de plastic korrels die je ook op de Nederlandse stranden tegenkomt- zijn pre-productie plastic korrels, ook wel pellets genaamd. Zij vormen de grondstof waarmee in de fabriek plastic voorwerpen worden gemaakt.

Uit het Engels is een wat poëtischer naam voor deze nurdles komen overwaaien: mermaid tears, oftewel zeemeermin tranen. Met wat fantasie zien de heldere exemplaren er inderdaad uit alsof ze een versteende vorm van tranen zijn.

Mermaids tears (Zeemeermintranen) uit de Maas , Meers dec. 2014

Als zelfs plastic grondstof al in de wereldzeeën wordt aangetroffen zonder ooit tot kant en klaar product te komen, dan kun je rustig stellen dat we een probleem hebben.
We hebben onze plasticstroom verdomd slecht onder controle.

Het is daarom dat de zeemeerminnen moeten huilen.

Ook aan de Maas.
Ook aan de Maas?
Ja, ook aan de Maas!

Wie zich bukt aan de Maasoever en de grond langs een hoogwaterlijn goed bekijkt ziet ze ook hier al op de grond liggen. Dat wil zeggen, die nurdles die het (nog) niet tot de Noordzee geschopt hebben.

Wie goed kijkt ziet de nurdles ook langs de oever van de Maas

Nurdles lijken nogal op eitjes van kleine beesten en worden door vogels en vissen regelmatig voor voedsel aangezien. Daarbij komt ook nog dat nurdles stoffen als DDT en PCB’s aantrekken in toxische concentraties. Doordat nurdles van een afstand voor de mens lijken op kleine steentjes vallen ze voor de leek op het strand of langs een rivier nauwelijks op.

Het internet afspeuren naar metingen van nurdles langs rivieroevers levert vooralsnog nul treffers op. Net als systematische tellingen van plastic zwerfvuil is er door de verpakkingsindustrie vooral veel te verliezen als het plastic probleem kwantitatief in kaart gebracht zou kunnen worden. Onder druk van diezelfde verpakkingsindustrie dreigt nu zelfs een einde te komen aan een van de beste manieren om plastic PET-flessen niet in zee te laten belanden: statiegeld.
Het is niet voor niets dat er tussen de vele honderden PET-flessen aan de Maasoevers nauwelijks exemplaren te vinden zijn waar statiegeld op zit.
Ook de vele liter en anderhalf liter exemplaren die je er aantreft zijn, je zou het misschien niet verwachten, zonder statiegeld. De oorzaak: ze komen veelal uit België, een land waar men in tegenstelling tot Nederland momenteel geen statiegeld op grote flessen kent.

Maasoever Meers, april 2015

De plastic flessen liggen vooral bovenaan op de oever bij de hoogste vloedlijn. Wat lager op de oever liggen de kleinere stukjes plastic, veelal verspreid over verschillende vloedlijnen van elk zo’n tien tot vijftig centimeter breed.
Al peuterend en prikkend tussen uitgedroogd gras en riet is het vooral daar dat de nurdles te vinden zijn. Diverse soorten en kleuren zijn present maar vooral de heldere exemplaren springen direct in het oog. De donkere exemplaren vallen een stuk minder op.
Omdat er zoals gezegd op het wereldwijde web geen getallen over nurdles langs rivieroevers te vinden is en ik toch wel eens een idee zou willen hebben over hoeveel van die plastic korreltjes er langs de Maas liggen ben ik zelf aan het tellen geslagen. Om het een beetje systematisch en vooral beheersbaar en behapbaar te houden heb ik me beperkt één van de vier aanwezige hoogwaterlijnen. Ook die ene vloedlijn heb ik slechts ten dele bekeken en wel een strook van ongeveer 15 cm breedte en 100 cm lengte.

Om een idee te krijgen, de houten balk op onderstaande foto is 105 cm lang en 15 cm breed.

Nurdles tellen in een strook van 15cm x 100cm

Uitzicht vanaf de balk

Eerst werden de grotere stenen verwijderd, dan de kleinere die in de weg zaten en vervolgens werden alle nurdles die zichtbaar werden opgepakt, in een meegebracht potje gestopt en thuis geteld.
Het schokkende resultaat: 352 nurdles over een strookje vloedlijn van 15 cm breedte en 1 meter lengte.

wat naast de balk van de vorige foto lag

352 nurdles op 1 meter Maasoever !!!

Wie zich bedenkt dat de Maas twee oevers heeft, de nurdles zich niet beperken tot één vloedlijn, de onderzochte vloedlijn breder was dan 15 cm, de meeste nurdles niet langs de oever blijven liggen maar met het water meespoelen, de Maas alleen al in Nederland ruim 200.000 keer zo lang is als die ene meter en er naast de Maas nog wel meer rivieren in zee uitmonden, die begint het wellicht al een beetje te duizelen.



En de zeemeerminnen?
Zij huilen 24/7 voort, gevoed door microplastics en af en toe eens nippend aan een flesje Coca Cola Life...

De jonge jager en zijn teddybeer

In het ouderlijk huis van de kleine Lodewijk hing in de woonkamer een tijgervel aan de muur. De tijger werd ooit op het eiland Sumatra geschoten door een oom van moeders kant die daar om beroepsredenen werkzaam was.

Lodewijk had gehoord dat, wil je een tijger doeltreffend en in overeenstemming met de jagersethiek doden, je dan precies tussen de ogen dient te mikken.

Bij gebrek aan een echte tijger werd Lodewijk’s teddybeer tot zulks gepromoveerd en doelgericht met een luchtdrukgeweer in twee rake schoten tussen de ogen geveld.

Later, in de tweede wereldoorlog, heeft de teddy op wonderbaarlijke wijze een luchtbombardement overleefd en werd uiteindelijk uit de kelder van een compleet verwoest huis uitgegraven.
Tegenwoordig is hij te bewonderen in het poppenmuseum te Minden (D.)

Met twee gestopte gaatjes wel te verstaan…

La Laverie Photomaton

Rue de Dunkerque
St. Omer (Fr.)
21-10-2014

The Femcee says "Rrrrraaaah" (Mama's Pride 2014 dl. 2)

Zaterdagavond 10 mei 2014, dag 2 van Mama’s Pride.
Op het programma achtereenvolgens Mama’s Offspring, Coely, Knarsetand en de Compact Disk Dummies.
Kop en de staart van het programma hebben we gemist. Wat de kop betreft was dat een gevalletje “helaas”. Graag hadden we deze verzameling artiesten die al eens eerder op Mama’s Pride speelden gehoord, maar het zat er qua tijdsplanning gewoon niet in. De staart, zijnde de CD Dummies, hebben we vanuit de verte uit eigen tuin mogen horen. Geen “helaas”, maar een bewuste keuze. De muziek vinden we prachtig, maar de bijbehorende stemmen is niet helemaal ons ding.
Eigenlijk zouden we vooral het Damenpark vanavond bezoeken voor Knarsetand, met als opwarmer de Belgisch-Congolese rapster Coely. De prima vocale kwaliteiten van Coely en de matige geluidskwaliteit van Knarsetand maakten dat de praktijk echter precies tegengesteld uitdraaide ten opzichte van onze verwachtingen.

Vooraf beloofde het wat, dat Knarsetand. Een tienkoppige band die een mix maakt van alle soorten muziek die je je maar kunt bedenken: ska, dubstep, latin, drum-n-bass, reggae, balkan en pop. Ruim voldoende om een flink feestje op te kunnen bouwen. Ter voorpret een paar youtube-clips van Knarsetand bekeken en dat zag er inderdaad aanstekelijk uit en klonk dito.

Knarsetand begint

Op het podium van Mama’s Pride was die aanstekelijkheid vanavond ook terug te vinden. Een klein dozijn muzikanten die hun beste beentje voorzetten hetgeen bij het publiek direct aansloeg. Datzelfde kon van de klank helaas niet gezegd worden. De geluidskwaliteit was ronduit belabberd te noemen. Hard, laag en overstuurd. Soms was niet eens duidelijk in welke taal er gezongen werd. Aan zangeres Miou, die echt wel haar best deed lag het niet. Meer dan drie woorden zang achter elkaar waren er in het gedreun nauwelijks te verstaan. 

zang: Miou Amadée

Bij de eerste blaassolo bleek, wat we eerder al vermoedden: het instrument was slechts akoestisch te horen. Het duurde daarna nog een kleine minuut voordat men achteraan op het veld en in de tent de solo over de boxen mocht horen. En zo ging helaas nog meer van de finesses van diverse instrumenten verloren, vooral doordat de bas veel en veel te vet aangedikt werd en de hogere tonen (waarmee ook de melodie) totaal verloren gingen.

trompet: Erik van der Heijden

trombone: Daniel van Loenen

Zo was het althans waar B&B stonden: tussen podium en sound-tentje.
Toen we na driekwart van het optreden afdropen, bleek dat vanaf de weg naast het festivalterrein en van achter het podium de sound stukken beter tot zijn recht kwam als voor het podium. Eigenlijk zou het andersom moeten zijn. Gezien het enthousiasme van het met volle teugen genietende, beweeglijke publiek was dat voor de meesten echter geen probleem.
Feestjes worden vooral gebouwd op bas en beat.

Mama's Pride: een gezellige drukte in het park

zie de maan schijnt door de bomen

Nee, voor ons vanavond dan toch liever Coely, die daarvoor optrad.
Volgens de website even oud als het festival (20) en momenteel dé grote mevrouw in de Belgische rapscene. Door haar drukke programma afgelopen jaar (ca. 90 optredens in België en Nederland) door StuBru uitgeroepen tot “koningin van het Belgische festivalseizoen 2013”.

Coely blijkt pas iets meer dan 3 jaar geleden met rappen begonnen te zijn in het Antwerpse jeugdcentrum Habbekrats. Vanaf het eerste moment dat ze vanavond haar mond open trekt is daar eigenlijk niets van te merken. Ze voelt zich thuis alsof ze al jaren op het podium staat. Ja, ze kan inderdaad rappen, dat wordt al aan het begin duidelijk, maar ze kan veel meer dan dat. Ze kijkt met een frisse optimistische blik, ze heeft een prachtige, soms ietwat rauw hese stem waarmee ze net zo gevoelig kan zingen (My tomorrow) als soulfull rappen (Feels good to be home) en ze straalt overtuiging uit. Overtuiging dat als je iets ècht wilt, dat je het dan kunt bereiken.

Een boodschap die ook in haar teksten terug te vinden is. Teksten die –doorspekt met een persoonlijke struggle-for-life mentaliteit- het niveau “ik hou van jou, maar je laat me staan in de kou” regelmatig ontstijgen. In “My tomorrow” bijvoorbeeld, wordt gedroomd over een nieuw begin. We worden aangespoord om vooral niet passief achter de geraniums te blijven zitten. Niet alleen dromen, ook je dromen waarmaken:

“My comfort zone is where the magic happens”. 

In het begin is het nog leeg vooraan het podium, maar Coely wenkt en vraagt iedereen om wat dichterbij te komen, daarbij plechtig belovend dat ze echt niemand op zal eten. En inderdaad alle aanwezigen overleven het concert zonder schrammen. Met ieder nummer wordt het wat drukker achter de eerste rij, af en toe wordt gevraagd om een “Soulful Yeah”, daarbij verwijzend naar de titel van haar eerste EP “Raah The Soulful Yeah” en de stemming stijgt met de minuut. Zowel op als voor het podium.

Gedurende het eerste nummer bekijken Coely’s bruine kijkers het publiek nog vanachter een bril met opvallend grote glazen, tegen het eind van dat nummer wordt deze afgezet en de rest van het optreden zien we haar echte pretogen die je vol overtuiging aanstaren. Af en toe gaan de oogleden dicht, vooral als de hoge en gevoelige noten aan de beurt zijn, maar na ieder moment van ingetogenheid komt ook weer een ander moment van energie en beweging.

Na de eerste nummers wordt snel duidelijk: hier staat geen doorsnee bling-bling-rapster (bling-bling heeft trouwens van oorsprong geen klap met rap te maken, overdadig goud vind je om Coely’s nek dan ook niet). Hier staat the real stuff, iemand met passie en ziel die iets wil maken van het leven en met haar uitstraling, tekst en stem die les op anderen wil overbrengen.

Coely, DJ & DutchNorris

Behalve miss Coely zelf is er achter de draaitafel een DJ en treedt bevriend MC Dvtch Norri$ (Fahad Seriki, bouwjaar 1993) enkele nummers bij (o.a. “Bump to this”).
De complete Raah-EP (2013, 5 nummers) passeert de revue, aangevuld met nieuw materiaal (My Tomorrow) en een enkele sample/cover, waaronder een prima versie van “Waves” van Mr. Probs. Tijdens een van de laatste nummers worden enkele fans vooraan verblijdt met eigenhandig uitgegooide CD’s en na zo’n drie kwartier zit het er jammergenoeg op.
Iets zegt ons dat deze dame er eentje om te onthouden is.

“I go by the name of Coely and this is All I Do” klinkt het vanaf het podium.

Nou, doe het maar eens na.

Ook dag twee van Mama’s Pride 2014 is wat ons betreft geslaagd.
Rrrrraah!

The Merciless Hammond Battle (Mama's Pride 2014 dl.1)

Afgelopen weekend was moederdagweekend. In het Burgemeester Damenpark, de plek waar ooit Pinkpop begonnen is, staat dan traditiegetrouw het Mama’s Pride Festival geprogrammeerd. Een gratis –en mede daardoor laagdrempelig- festival dat altijd goed is voor een gezellige sfeer, meestal onder een stralend voorjaarszonnetje. Interessant voor de muziekliefhebber, maar ook voor mama en de kids. Zelfs meeswingende opa’s worden er regelmatig gespot. Geen scheve gezichten en nooit herrie in de tent.
Over tent gesproken, dit jaar voor het eerst stond er een flink exemplaar over de tap heen gebouwd. Heel praktisch tijdens de sporadische regenbui die er viel.

Mama’s weekend begon voor B&B vrijdagavond in theater de Karroessel bij de vertoning van de documentaire “The Merciless Hammond Battle”. Deze door Roel Willems gemaakte documentaire toont het eerste jaar van het “Orgelvreten” project van Thijs Schrijnemakers en Robin Piso, vanaf het prille begin eind 2011 in de Muziekgieterij te Maastricht tot ergens medio 2012 toen het project met een optreden op Lowlands uiteindelijk groter uitpakte als verwacht. “Vetter” is trouwens het betere woord, aldus Thijs.
Een interessante geschiedenis.

Robin en Thijs vertellen met passie over het Orgelvreten project
(still uit "The Merciless Hammond Battle")

We mochten zien hoe de heren elkaar muzikaal te lijf gaan, maar ook hoe gezellig het is om kroketten uit de muur trekken bij een snelwegrestaurant na een optreden. Tren (Rowwen Hèze), Spike (Direct), Pablo van de Poel (DeWolff) en Bertus Borgers passeren middels korte interviews en laten hun lichtje schijnen op de orgelbattelaars en de analoge muziekwereld. Ron Koerts vertelt over het originele concept dat uiteindelijk tot de band Orgelvreten leidde en Thijs en Robin leggen uit hoe het kwam dat Jan Teertstra geheel ongepland en nauwelijks voorbereid bassist Bas tijdens het eerste concert vervangen moest. De orgelvreten-docu straalt de energie en het plezier uit dat de band onderling beleeft en die vooral op het podium het geheel tot een unieke brouwerij maakt van oud (seventies) en nieuw (battle). Volkomen analoog uiteraard.

Topmoment:
Thijs die als een jongetje in een net geopende snoepwinkel toekijkt
hoe de mastergroeven voor de vinyl LP tot stand komen.
(still uit "The Merciless Hammond Battle")

En passant leerden we o.a. via een van Neerlands weinige orgelbouwers ook nog een en ander over HET instrument dat centraal staat bij het project dat inmiddels geen project meer is, maar is uitgeroeid tot een echte band;  het Hammond-orgel. Een niet bepaald sexy geacht instrument dat je iets minder makkelijk het podium op krijgt dan een gitaar of saxofoon, maar dat -als je het eens wat nader gaat bekijken- in een opvallend groot aantal bands en songs toch een niet onbelangrijke plek inneemt.

Grootste probleem: wie gaat dat logge geval van hot naar haar slepen?

(still uit "The Merciless Hammond Battle")

Er hadden best nog wat meer mensen in de 69 stoelen tellende zaal van theater Karroessel gemogen, maar het was een mooi begin van Mama’s Pride 2014.
Wat ons betreft een goede zet van de organisatie, deze uitbreiding naar de vrijdagavond. De nootjes bij het donker bier van Gulpener gingen er trouwens prima in en de vinylplaatjes van DJ 45Frank werden eveneens met smaak geconsumeerd.

Wordt vervolgd …

War is over

Londres, le cheval et la rampe de V1

Bois des Huit Rues
Hazebrouck (Fr.)
30 april 2014

De miraculeuze ontsnapping van badeendje 599

Bloodwoosj trof gisteren tijdens een struintocht langs de Maas te Meers (Limburg) drie badeendjes aan. In de winter (of tijdens een eerdere winter) met hoogwater in het drijfhout verstrikt geraakt en met het terugtrekken van het water aldaar achtergebleven.
Één badeendje was behoorlijk wit gebleekt en bevatte diverse gaten waar het plastic afgebrokkeld was. Nummer twee zag er iets frisser uit, maar was zijn piepstem toch in de loop van zijn (lange?) leven kwijtgeraakt. Met nummer drie was iets bijzonders aan de hand. Behalve dat deze een stuk groter was dan de andere twee en wel nog piepen kon, was hij aan de onderzijde genummerd!
Met onuitwisbare stift was er ooit “599” op geschreven. Gebleekt door zonlicht en Maaswater maar nog steeds leesbaar.

nr. 599

“Vreemd” was in eerste instantie de gedachte. “Zou dit eendje deel uitmaken van een wetenschappelijk experiment dat de verspreiding van eendjes via waterwegen onderzoekt?”.
Daarbij denkend aan de belangrijke informatie over zeestromen die het vergaan van een containerschip met badeendjes in 1992 en het daarop volgende onderzoekvan Curtis Ebbesmeyer in de loop der jaren opleverde.

verspreiding van 28800 in januari 1992 overboord geslagen badeendjes
(bron afbeelding: open source wikipedia)

Er vanuit gaande -dat indien het veronderstelde experiment met badeendje nummer 599 inderdaad heeft plaatsgevonden- dit ofwel in Wallonië ofwel in Frankrijk moet zijn geweest (zou het in Nederlands Limburg hebben plaatsgevonden, dan hadden we er toch vast en zeker van gehoord), werd eens gegoogled in het Franse taalgebied op trefwoorden “Canard en plastique” en “Meuse”.
En ziedaar, de eerste treffer was direct prijs.
Een Franstalig krantenartikel waaruit blijkt dat badeendje 599 samen met 10000 (tienduizend!!!) soortgenoten op 7 oktober 2012 even ten zuidoosten van de stad Luik in de Ourthe te water werden gelaten.

Niet als experiment, maar onderdeel uitmakend van een wedstrijd, genaamd Ducksday 2012, georganiseerd door de plaatselijke Lions Club.

 

nr. 599 bekijkt zijn eigen tewaterlating op youtube

De eendjes waren voorafgaand aan het evenement te koop voor 4 euro per stuk. De regels simpel: wiens eendje als eerste over de finishlijn ter hoogte van het park Boverie te Luik ging had gewonnen, de volgende verdiende prijs nummer twee enz.
De prijzenpot bestond o.a. uit een reis naar Parijs, een mountainbike, diner- en cadeaubonnen en zelfs een Peugeot 107.
Van de opbrengst van de wedstrijd en de bijkomende festiviteiten werden tevens een aantal goede doelen gesponsored, zoals een tehuis voor Alzheimer patiënten, een opleidingscentrum voor blindengeleide honden en een organisatie die zich sterk maakt voor kinderen en adolescenten uit sociale achterstandswijken.

onderweg naar de finish 

Opmerkelijk detail:  
(citaat) “Le trajet choisi élimine tout risque de voir un seul canard s’échapper vers la Meuse. La darse qui sépare les eaux de l’Ourthe et de la Meuse empêche toute évasion de canards en dehors du trajet choisi.
En outre, le courant de l’Ourthe pousse tous les canards irrémédiablement vers la Dérivation.

Des flotteurs en polystyrène d’un seul tenant par côté seront installés en forme d’entonnoir. Plusieurs bateaux d’aviron de l’Union nautique seront également présents afin de récupérer le moindre canard.”

Vrij vertaald:
“Het traject is dusdanig gekozen dat het onmogelijk is dat een eendje zou kunnen ontsnappen en zijn weg naar de Maas vinden. De piervormige dijk die de Ourthe en de Maas van elkaar scheidt verhindert iedere ontsnapping van een badeendje buiten het gekozen traject.
Bovendien stuwt de stroming van de Ourthe alle eendjes onomkeerbaar richting Dérivation (waterweg tussen park en oostelijk centrum Luik). Drijvers van polystyreen die aan de oever vastgemaakt zijn vormen een trechter. Meerdere roeiboten van de Union nautique (Luikse vereniging) zullen eveneens aanwezig zijn om de kleinste eend te vangen ”

Badeendje 599 leidde de organisatie (en de naïeve deelnemers) kennelijk goed om de tuin, want werd op vrijdag 18 april 2014, ruim anderhalf jaar na zijn vertrek, aangetroffen in een van de Maasuiterwaarden in Nederlands Limburg.
Ruim 50 kilometer achter de finish.

Rijst de vraag: Hoeveel van die 10000 zouden er de zee bereikt hebben?

Van een stuw, sluis of natuurlijke hindernis is ter hoogte van en voorbij aan die finish geen sprake. De organisatie moest het hebben van de eigenhandig aangelegde trechter over de Maas/Ourthe-arm die plaatselijk zo’n 50 meter breed is.
Dat doet het vermoeden rijzen dat het eerste contingent badeendjes er op 7 oktober 2012 weliswaar met trechter en hand uitgevist werd, maar dat een aanzienlijk restant uit wat men in wielertermen “de bus” noemt wel eens heel goed ongefilterd koers heeft zien te zetten richting Noordzee.
Om van daaruit ongehinderd verder te kunnen gaan op weg naar de Plastic Soep.
Nummer 599 is het in ieder geval gelukt de trechter te passeren en hij zal beslist niet de enige zijn geweest.

Werd in Nederland vorig jaar tijdens de kroning op het laatste moment (gelukkig!) een ballonwedstrijd vanwege milieuredenen afgeblazen, daar is er bij de duckraces nog genoeg voorlichtingswerk aan de winkel. In ieder geval hoe men effectief verhinderen kan dat ook maar één eendje verder zwemt richting Plastic Soep.
De meest effectieve manier is uiteraard helemaal geen duckraces te houden.
Dat lijkt voorlopig nog een utopie.
Wellicht valt met juiste voorlichting nog enig voortschrijdend inzicht bij organisatie en deelnemers te bewerkstelligen.

Op 15 juni 2014 zal er wederom een Ducksday in Luik plaatsvinden.
Prijs per eendje ditmaal 5 euro.
Hoofdprijs een Peugeot 207.

Het milieu vervuilen en daarmee nog een auto winnen ook, het moet allemaal maar kunnen anno 2014.

Verder op de kalender de komende maand:
26 april 2014, Pétrusse (Lux), 13500 genummerde badeendjes, hoofdprijs is een Citroën DS3. Mocht er hier één ontsnappen dan zal deze vroeg of laat niet in de Maas maar in de Rijn belanden.

11 mei 2014, Jeker (Maastricht, NL), 10000 genummerde eendjes zullen in de Jeker (zijrivier Maas) gedropt worden. Hoofdprijs: 1 jaar gratis in een (gele) Mini rijden.

Hoe groot was de boete op zwerfvuil ook alweer?
Feitcode H022 (NL) stelt: 130 euro.
In België kan het oplopen tot bijna het dubbele.
Opsporing van de verantwoordelijken lijkt dankzij nummering en uniciteit van de gebruikte eendjes niet echt een probleem. Toch?

Bij dezen van Bloodwoosj aan alle organisaties die niet in staat zijn hun eendjes in eigen badkuip te houden alvast een welgemeend: “Fuck your duck”.

 Fuck your Duck

Wilt u ook graag de duck fucken, mogelijk nadat u een genummerd eendje gevonden hebt, maak -indien van toepassing- uw vondst/bedenkingen dan kenbaar op een van de volgende facebookpagina’s:

Maastricht: https://www.facebook.com/duckracemaastricht

Luik: https://www.facebook.com/ducksdayliege

Hondenpoep en plastic soep

Het heeft een tijdje geduurd, maar mede dankzij de druk van een groeiende groep consumenten heeft het supermarktwezen ingezien dat het ongebreideld verstrekken van plastic zakjes aan de kassa niet bepaald bijdraagt tot een beter milieu. Consumenten en milieu-organisaties hebben er lang voor gestreden, maar uiteindelijk heeft het overgrote deel van de Nederlandse supermarkten het gratis plastic zakje aan de kassa afgeschaft. Dat gemiddelde plastic zakje had –zo bleek uit onderzoek- een levensduur van een dikke 15 minuten. 

Doordat plastic zakjes zo licht en klein zijn, ontsnappen ze vaak aan de afvalinzameling en komen ze ongewenst in het milieu terecht. Het verwaait, blijft eventueel enige tijd hangen in prikkeldraad, belandt in beek of rivier en verbrokkelt langzaam tot steeds kleinere stukjes die uiteindelijk in zee in één van de vijf draaikolken terecht komen en daar bijdragen aan de plastic soep. (zie http://nl.wikipedia.org/wiki/Plasticsoep)

 langs de Maas na hoog water
(bedenk dat het achtergebleven plastic peanuts is in vergelijking met hetgeen doorspoelt naar zee!)

Ook de Europese Unie wil graag het massale gebruik van plastic zakjes en tassen terugdringen en zegt daarover:
“De lange levensduur van plastic tassen betekent dat er nu alleen al in de Middellandse Zee zo'n 250 miljard plastic deeltjes met een totaalgewicht van 500 ton ronddrijven. Deze deeltjes kunnen levende zeewezens die ze per ongeluk binnenkrijgen of die ze voor voedsel aanzien, verstikken. Plastic breekt af in minuscule deeltjes en kan bodem en waterlopen sterk vervuilen omdat het additieven kan bevatten zoals persistente organische verontreinigende stoffen. ”

Bekijk voor meer info over plastic soep beslist eens de site van de Plastic Soup Foundation (http://plasticsoupfoundation.org/)

Bloodwoosj heeft vandaag met de GPS en fototoestel eens een rondje door de eigen woonwijk gemaakt en geschrokken geconstateerd dat er onder hondenliefhebbers nog behoorlijk wat educatie verricht mag worden wat betreft het gebruik van plastic in combinatie met hondendrollen. In goten en in de buurt van rioolputjes wemelt het van de in plastic gewikkelde bruine uitwerpselen.
Van boterhamzakjes tot speciale hondenpoepzakjes, geel, groen, bruin en rood.
Er wordt gekakt en omzakt te kust en te keur.

Ondanks de aanwezigheid van 20 (twintig!) hondenpoepbakken op een gebied van 600 bij 600 meter.


Ziehier het met gps-techniek vervaardigde wijkkaartje.

Gemeente: Sittard-Geleen
Wijk: de Kluis
Gebied: tussen Nachtegaalstraat, Kummenaedestraat, De Kluis, Daalstraat, Ruysdaellaan

Groene stippen (20) zijn door de gemeente Sittard-Geleen geplaatste hondenpoepbakken, rode vlaggetjes (75) zijn in plastic verpakte en voornamelijk in de goot gedeponeerde drollen.

 een kleine fotogenieke selectie ...

een deel van het plastic (zonder drol) is al op weg naar zee

Nadelen van een met plastic omwikkelde drol in de goot:

• het rioolputje raakt verstopt
• de in plastic gedraaide drol is o.a. door gebrek aan contact met water en lucht niet meer biologisch afbreekbaar
• er staat een boete van €120,- op het niet opruimen ervan
• plastic verwaait en komt uiteindelijk via beekjes, kanalen en rivieren in de zee om daar als plastic soep te eindigen, met alle negatieve gevolgen van dien voor flora en fauna

 bron:  gemeentelijke voorlichtingsfolder voor hondenbezitters

Zijn er ook oplossingen voor de hondendrol zonder plastic in de goot?
Jazeker zijn die er.
We noemen er een paar:

• gewoon droppen in een hondenpoepbak, die zijn er voor bestemd en er zijn er daar ruim voldoende van (bekostigd uit de hondenbelasting)
• neem (wc)papier mee in plaats van een plastic boterhamzakje
• er bestaan biologisch afbreekbare zakjes van gerecycled papier en karton die een stuk milieuvriendelijker zijn dan het plastic boterhamzakje (bv. I love my dog)
• sommige producenten (bv. Belloo) produceren zakjes van biologisch afbreekbaar plastic op basis van maïs, zetmeel en biologisch afbreekbare polymeren

Dus daarom beste hondenliefhebber, het plezier van u en uw hond zij u gegund, maar denkt u ook eens aan de plastic soep en laat uw zakjes met kak graag achter in de juiste bak.
Liefst zonder plastic.

Bedankt !