De ware reiziger

De Kilimanjaro, met 5892 meter de hoogste berg van Afrika.
Te beklimmen gedurende een 11-daagse avontuurlijke reis door Tanzania.
Prijs: 1250 euro, exclusief de retourvlucht NL-Tanzania en exclusief ontbijt en diners ter plekke. Plus nog wat bijkomende kleine onkosten.

“Wijn, wildlife, water en woestijn”
Een 17-daagse reis waarbij je zelf je huurauto mag besturen brengt je naar de mooiste plekjes van Australië voor de som van 4405 euro p.p. mits je met z’n tweeën gaat. Reis je alleen, dan is het ietsje duurder.

Liever 8 dagen op winterreis naar IJsland?
Vanaf 1095 euro (exclusief de maaltijden) ben je de man (of vrouw) en mag je middels een rondreis genieten van de winterpracht op dat ver noordelijk gelegen eiland dat nog net tot Europa behoort.

Europa te dichtbij? 8 dagen te kort?
Ga dan mee op een 18-daagse reis door het onbekende en omstreden Myanmar (voorheen Birma). Let op: bij de vanaf-prijs van 895 euro zijn de intercontinentale vlucht, maaltijden, visumkosten etc. niet inbegrepen.

Boekbaar sinds begin deze week: een wandeling door het besneeuwde Geleenbeekdal.
Afstand tot thuis: voor B&B net iets meer dan 1 kilometer.
Prijs: gratis



“De ware reiziger is hij die traag wandelt en zelfs dan, staat hij nog regelmatig stil.”
Colette

Een wondere wereld

Gisterenmiddag viel de eerste sneeuw van de nieuwe winter en na de langste avondspits van het jaar mochten we vanochtend ontwaken in een met een wit tapijt bedekt landschap.
Verrassend om te zien hoe nog geen 5 cm sneeuw het aanzien van wereld om ons heen in één nacht compleet kan veranderen.
Groene grasvlaktes, bruine akkers en veldwegen vol blubber werden tijdens een nachtelijke metamorfose tot een doorlopend geheel gesmeed, want allemaal bedekt met hetzelfde witte laagje van dat koude maar maagdelijk witte spul.
Met recht een wondere wereld.

Ondanks de kou, of juist dankzij de kou, is de gastvrijheid voor de minder bedeelden op veel plaatsen onverminderd groot. Zo was vanmiddag op het journaal te horen dat burgermeester van der Laan van Amsterdam een noodverordening heeft uitgevaardigd waarin aangekondigd wordt dat het gezien de extreem koude weersverwachtingen de komende week ‘s-nachts tussen 23.00 en 07.00 uur verboden is om de nacht in de buitenlucht door te brengen. Opvangcentra voor thuis- en daklozen hebben hierop aangekondigd dat ze ook in geval van een enorme toeloop op de nachtopvang in geen geval een bordje “vol” aan de voordeur zullen hangen. “Er is hier altijd nog wel ergens een plekje te vinden voor iemand die geen dak boven zijn hoofd heeft”, aldus een woordvoerster. Om de verwachte toestroom aan te kunnen worden er 224 extra bedden geïnstalleerd. “De gemeente Amsterdam ziet het als haar taak om kwetsbare burgers te beschermen tegen deze extreme weersituatie als zij hier zelf niet, of onvoldoende, toe in staat zijn. Door onvoldoende bescherming tegen de kou bestaat een kans op onderkoeling en gezondheidsproblemen, mogelijk zelfs met dodelijke afloop.”

Tijdens een korte wandeling door de sneeuw mocht Bloodwoosj vanmiddag aanschouwen dat ook op kleinere schaal de gastvrijheid onverminderd hoogtijdagen viert. Waar je normaal genomen zou verwachten tijdens de ijzige kou voor gesloten deuren te staan nemen buurtbewoners zelfs bij het kleinste kapelletje de moeite ’s ochtends de deuren open te maken voor een gebed en gedurende de nacht weer netjes af te sluiten.
De deur stond al op een kiertje en nieuwsgierig als we zijn moest binnen natuurlijk ook een kijkje genomen worden. Daar bleek echter dat de gastvrijheid van Onze Lieve Heer, in tegenstelling tot die van de Amsterdamse opvangcentra, wèl zijn grenzen kent.





Zou men zo verlegen zitten om een verwarmend vlammetje?
Een wondere wereld…

Vue nucléaire / Nucleair view

Nachtelijk uitzicht vanaf de begraafplaats van Koenigsmacker (Noord Frankrijk) op de kerncentrale van Cattenom gelegen aan de andere zijde van de Moselle.

De kerncentrale is uitgerust met vier reactoren die elk goed zijn voor ruim 1300 MW en samen voorzien in ongeveer 8% van de stroombehoefte van Frankrijk. In 2007 was de centrale met een productie van 37 TWh zelfs de grootste stroomproducent van heel het land. De centrale biedt werk voor ongeveer 1150 mensen van de firma EDF (Électricité de France) en nog eens 850 mensen van externe onderhoudsbedrijven. De bouw van de centrale werd gestart in 1979 en in 1986 werd de eerste reactor in bedrijf genomen, ondanks massale protesten vanuit met name buurland Duitsland.
In september 2010 protesteerden opnieuw een duizendtal inwoners van de grensstreek Luxemburg, Duitsland en Frankrijk tegen de aanwezigheid van de centrale, naar hun mening een tikkende tijdbom voor Europa. Volgens een woordvoerder van het actiecomité “Neen tegen Cattenom” hebben zich tussen 1986 en 2006 maarliefst 710 min of meer ernstigere incidenten voorgedaan in de centrale. EDF en de Franse overheid hebben duidelijk andere plannen voor de toekomst. Op 7 oktober 2010 werd aangekondigd dat men serieus gaat onderzoeken of met een extra investering van 2,4 miljard Euro de levensduur van de centrale met 40 jaar verlengd kan worden.
Gek toch dat als kerncentrales zo veilig zijn als beweerd wordt dat men ze vrijwel overal nabij de landsgrenzen aantreft…

KZ Natzweiler-Struthof: Één schilder, één landschap, twee schilderijen

Gearresteerd en gevangen genomen, gedeporteerd en vervolgens tewerk gesteld in de groeve van concentratiekamp Natzweiler-Struthof. Doel o.a.: graniet winnen dat nodig was om naar het plan van Albert Speer te bouwen aan Hitler’s Welthaupstadt Germania, de toekomstige hoofdstad van het Derde Rijk als de oorlog eenmaal gewonnen zou zijn. Dat is naar schatting 52.000 mensen, veelal afkomstig uit het verzet in geheel Europa, gebeurd tussen mei 1941 en november 1944.
Het zogenaamde Nacht-und-Nebel kamp was het enige door de nazis gebouwde en gecontroleerde KZ op Frans grondgebied gedurende WO II en was o.a. bedoeld om opgepakte verzetsmensen spoorloos te laten verdwijnen.

Ongeveer 22.000 gevangenen hebben het niet levend kunnen navertellen.
Wie het wel overleefde was de auteur Boris Pahor. Opgepakt op basis van twee krantenartikeltjes in zijn nachtkastje maakte de Sloveen in nog geen anderhalf jaar tijd een gedwongen reis door een vijftal duitse concentratiekampen, waaronder Natzweiler-Struthof. Eind jaren zestig, na een bezoek aan het kamp temidden van toeristen, documenteerde hij zijn herinneringen in het boek “Necropolis” (stad der doden). Hij omschreef zijn gevoelens en herinneringen als “Ik ben een bewoner van dit oord”, daarmee doelend op het feit dat menig verder reizend toerist wellicht al bezig is met de planning voor de volgende dag, terwijl hij zelf nooit meer zal kunnen ontkomen aan het hier beleefde.

Een informatiezuil in het enkele jaren geleden gebouwde documentatiecentrum verwoordt het contrast tussen het vreedzame en prachtige uitzicht over het Vogezenlandschap enerzijds en de beladen geschiedenis van het kamp anderzijds treffend:
“Het is alsof de schilder hier twee verschillende schilderijen heeft gemaakt van hetzelfde landschap”

Bonjour mon frère… Cruauté, barbarie, sadisme, appelle ça comme tu voudras On a vraiment peine à croire, et pourtant c'est comme ça. Tu ne me crois toujours pas, mais regarde, regarde autour de toi Regarde-les tous, les copains, tous, et puis regarde-moi, Que suis-je? Un paquet d'os, un déchet humain, un simple numéro Ou tout cela à la fois, c'est-à-dire zéro, plus zéro, égal zéro

Gegroet mijn broeder… Wreedheid, barbaarsheid, sadisme, noem het zoals je wilt Het is echt moeilijk te geloven, en toch is het zo. Je gelooft me nog steeds niet, maar kijk, kijk om je heen Bekijk ze allemaal, de vrienden, allemaal, en kijk dan naar mij. Wat ben ik? Een zak botten, een menselijk wrak, een eenvoudig getal Of al dat tegelijk, dat wil zeggen nul, plus nul, gelijk nul

Eugène Marlot, gedeporteerde uit Natzweiler

Walking with dinosaurs

Op een regenachtige dag in 2004 was Jean-François Richard aan het joggen nabij Loulle (Frankrijk, Jura/39) toen zijn oog bij het passeren van een verlaten kalkgroeve viel op een ovale plek op de grond die vol was gelopen met regenwater. Zijn geoefende geologische oog meende meteen te weten dat hij een voet-afdruk van een dinosauriër gevonden had. Bang dat anderen met zijn ontdekking aan de haal zouden gaan wachtte hij eerst af en ging op zoek naar een erkend instituut dat de juistheid van zijn vermoeden zou kunnen bevestigen. Bijna een jaar later was het zover en uiteindelijk heeft het ruim 3 jaar geduurd eer alle wetenschappelijke onderzoeken beëindigd waren. Sindsdien heeft Loulle een attractie van formaat erbij, alhoewel de toerist goed moet zoeken om de juiste plek te vinden en er zelden meer dan drie auto’s op de naastgelegen parkeerplaats staan.
En dat terwijl het voorkomen van goed bewaarde dino-voetafdrukken (zogenaamde indirecte fossielen) zeldzamer is dan bodemvondsten van botten (directe fossielen). In totaal heeft men op 3000 vierkante meter zo’n duizendtal dino-afdrukken gevonden en om ze beter zichtbaar te maken heeft men afdrukken die bij elkaar horen voorzien van eenzelfde kleurtje verf. Zo zijn er een aantal sporen, rood, blauw of paars gekleurd die de volledige breedte van de groeve oversteken. Bij één van de sporen lijkt het zelfs alsof mama dino met een kleintje ernaast gelopen heeft. De afgelopen winter en de zon hebben flink huisgehouden want een aantal kleuren zijn al bijna volledig weg gebleekt. Wetenschappelijk onderzoek heeft uitgewezen dat de voormalige kalkgroeve ooit een gematigd vochtige plek was die door dinosauriërs als “oversteekplaats” tussen twee minder begaanbare gebieden werd gebruikt. Op een gegeven moment is er in een vrij korte periode veel zand en sediment over de plek heen gekomen hetgeen vervolgens relatief snel tot kalksteen is verworden, waardoor de voetafdrukken in de onderliggende hardere laag versteend zijn. Tijdens het onderzoek van de afgelopen jaren heeft men stukje bij beetje de zachte bovenlaag uit de niet meer in gebruik zijnde groeve eraf geschraapt en is een grote vlakte vol sporen tevoorschijn gekomen. De tak van wetenschap die zich bezig houdt met het onderzoek naar voetafdrukken van dinosauriërs heeft een eigen naam: paleo-ichnologie. Paleo-ichnologen kunnen aan de hand van dino-sporen uitspraken doen over soort dinosaurus, gewicht, grootte, bewegingssnelheid enzovoorts.
Het meest voorkomend in de kalkgroeve van Loulle zijn ronde voetafdrukken, variërend in doorsnee van 20 tot 90 cm. Deze afdrukken zijn afkomstig van de diplodocus, een plantenetende dinosauriër die op vier poten tegelijk liep. De diplodocus kon een maximum lengte bereiken van 25 meter en ongeveer 12000 kg zwaar worden. Minder in aantal, maar minstens zo boeiend zijn de drietenige sporen van een zogenaamde theropode. Theropoden waren vleesetende dinosauriërs die op hun twee achterpoten liepen. De bekendste theropode is de Tyrannosaurus Rex, een reusachtige vleesverslindende dino met een schouderhoogte van 3,50 meter en een lengte van meer dan 10 meter. Alle gevonden afdrukken hebben een leeftijd van ongeveer 150 miljoen jaar.
Om schade door al te nieuwsgierigen te voorkomen (er schijnen ooit zelfs mensen met hun auto over de sporen heen te zijn gereden) is de rand van de groeve afgezet met stenen, maar geïnteresseerden mogen er te voet in, om ook eens te proberen in de 155 miljoen jaar oude voetstappen van dinosauriërs te wandelen.
Bloodwoosj en Bloomefiemel hebben na eigen wetenschappelijk onderzoek in Loulle geconstateerd dat ze nog flink wat spek met ei moeten eten, willen ze even grote stappen als de dino’s in de prehistorie kunnen maken.

Hoe sleurt ie dan? (vakantiesnelwegrijmp)

Pindakaas, piepers
hagelslag, zoute drop
borrelnootjes, kratje bier
sleurhut mee, fiets erop

Diepvrieskroketten, witbrood, jonge klare, vleesjus uit pak
Kofferbak vol? Skibox op’t dak!

Vlaflip, stroopwafels, zure haring, poffertjesmix
Was het dat? Oeps, hondenmandje vergeten!
Zonder thuisgevoel wordt het nix
Dutchies on the road, kilometers vreten ...

De Duizendjarige Eik ...

Losgelaten door de tijd
draag ik diep in mij
- weggeschreven in de jaarringen
van mijn eeuwigheid

de joelende stemmen van
kinderen die mij beklommen

de zucht van dichte drommen
als recht werd gesproken
over heks en rabauw

de kus van geliefden
en eeuwige trouw

en over dit alles de jaargetijden
die zich moeiteloos
in mijn gebladerte vlijden

Marcel Sleurs

Voulez-Vous Vuvuzela ?

“We speelden het beste voetbal, maar we hebben niet gewonnen”

WK Voetbal 1974.
Oranje speelde in de eerste groepsronde achtereenvolgens tegen Uruguay (2-0), Zweden (0-0) en Bulgarije (4-1) en werd zonder een wedstrijd te verliezen en met slechts één tegendoelpunt groepswinnaar.
In de tweede ronde won oranje in de volgende poule achtereenvolgens van Argentinië (4-0), de DDR (2-0) en Brazilië (2-0). Met 8 goals voor en 0 goals tegen plaatste het legendarische team met o.a. Neeskens, Cruijff, van Hanegem en Krol zich onder de bezielende leiding van Rinus Michels voor de finale die op 7 juli in München gespeeld zou worden tegen West-Duitsland.

De wereld was onder de indruk van het totaalvoetbal dat Nederland etaleerde en iedereen was het erover eens: Oranje is het beste team en verdient de beker.

Het liep anders.
Het keerpunt in de finale was de vijfentwintigste minuut toen Holzenbein zich met een theatrale “Schwalbe” (Ned. vert. Evert ten Napel: “fopduik”) op de groene mat liet ploffen en Breitner even later middels de toegekende penalty voor Duitsland de 1-1 scoorde.
Vlak voor rust scoorden de Duitsers dan nog 1-2 en ondanks een aandringend en goed voetballend oranje werd er in de tweede helft niet meer gescoord en verloor het best voetballende team het WK van ’74.

Menig fan heeft die zevende juli in de zomer van ’74 een trauma opgelopen dat meegedragen moest worden tot het EK in ’88 toen Nederland in de halve finale mocht aantreden tegen West-Duitsland. Zo ook de jonge Bloodwoosj, opgevoed met de gebruikelijke moppen die meestal handelden over een fiets van opa die teruggebracht moest worden.

Dat Oranje de finale enkele dagen later won van Rusland geraakte in het collectieve geheugen enigszins op de achtergrond, want verbleekte tegen de revanche waarbij Nederland van West-Duitsland won in de halve finale van '88. Op typisch Duitse wijze versloeg Oranje de eeuwige rivaal doordat van Basten in de 89e minuut de winnende goal maakte en Nederland met 2-1 doorging naar de finale. De Vuvuzela bestond nog niet, maar nooit meer sinds die dag heeft Bloodwoosj ooit nog zo hard geschreeuwd als toen van Basten die ene goal maakte. Een kippenvelmoment waar een mens er weinig van meemaakt in zijn leven.
Voetbal is emotie.

Niet onbelangrijk voor de intensiteit van de beleving achter de beeldbuis, het NOS commentaar tijdens de wedstrijd was van Evert ten Napel. “Het Volksparkstadion is van Oranje”.

Na de wedstrijd reed er toevallig een wagen met Duits kenteken door de straat waarvan de chauffeur de weg vroeg naar een bekend adres in de buurt.
“Keine Ahnung” kwam er uit Bloodwoosj’ mond als daad van burgerlijke ongehoorzaamheid.
Voetbal is emotie.

Duitsland groeide, werd volwassener. Bloodwoosj ook. Er kwam langzaam een nieuwe generatie met een nieuwe mentaliteit. Niet alleen in Duitsland.
Op 17 juni jongstleden versloeg Evert ten Napel zijn voorlopig laatste wedstrijd voor de NOS. Een verslaggever met hart en ziel nam afscheid.

Gisteravond (zaterdag) genoten op het Oranjeplein te Meerssen. Duitsland wint met 3-2 van Uruguay. Boe-geroep in het stadion telkens Suarez (volgens eigen zeggen eigenaar van de nieuwe hand van God, volgens heel Afrika eigenaar van de hand van de Duivel) aan de bal is.
Voetbal is emotie.

Vandaag is het zondag, nog een dikke zes uur en Nederland speelt voor de derde keer een WK-finale. NOS Commentaar: Frank Snoeks…

Voor Bloodwoosj staat het vast.
Voetbal is emotie.
De wedstrijd Nederland-Spanje zal niet becommentarieerd worden door een defecte Vuvuzela, hier gaat gekeken worden naar het ZDF.

I wear my sunglasses at night

Al eens in een satelliet weerkaatst zonlicht gezien? ’T is dan net alsof een zwak sterretje langs de hemel schuift. Terwijl je zelf ergens op de aardbodem in het donker staat, vliegt hoog boven je, doorgaans op een hoogte van 300 tot 600 km, een door mensenhanden gemaakte kunstmaan of afgedankt raketonderdeel nog net in het zonlicht. Het zonlicht wordt weerkaatst naar beneden en vanaf het donkere gedeelte van de aarde kun je een klein stipje aan de hemel heel langzaam voorbij zien trekken. Afhankelijk van de hoogte en daarmee de snelheid van de satelliet trekt die in enkele minuten langs een behoorlijk deel van de hemel boven je. De meeste mensen hebben het wel eens gezien zonder het te beseffen, maar veronderstellen doorgaans dat het om een vliegtuig gaat. Wie het ISS al eens heeft gezien weet beter. Het International Space Station wordt van stroom voorzien door zonnepanelen die uitgevouwen afmetingen hebben die met een behoorlijk uit de kluiten gewassen voetbalterrein overeen komen. In tegenstelling tot een vliegtuig heeft het ISS geen groene of rode knipperlichtjes en is het een stuk helderder. Om precies te zijn ergens tussen -3 en -4 magnitude. Dat is ongeveer net zo helder als de planeet Venus, die door velen wel eens ’s ochtends op het fietsje op weg naar het werk abusievelijk voor een UFO wordt aangezien. Helderder dan dat, op zon en maan na, bestaat niet.
Dat wil zeggen, op één andere uitzondering na: een iridium flare.
Iridium flares zijn kortstondige felle oplevingen van kunstmanen van het type Iridium. Ooit besteld en gekocht door de firma Motorola zorgen 66 van deze relatief kleine satellieten voor satelliet-telefoon-communicatie wereldwijd (een soort voorloper van het huidige mobiele netwerk, maar ook werkend midden in de jungle of de woestijn). Behalve twee relatief slecht zichtbare zonnepanelen heeft iedere Iridium-satelliet ook nog eens drie antennes gemaakt van gepolijst aluminium. Doordat het aluminium zo perfect glad van oppervlak is, wordt het zonlicht dat vanaf een hoogte van ongeveer 780 km door zo’n antenne weerkaatst wordt, gebundeld tot een verhoudingsgewijs kleine vlek op het aardoppervlak van nog net geen 10 km doorsnee. Bevind je je toevallig in de buurt van zo’n vlek (of beter nog, er midden in) als zo’n satelliet overvliegt, dan kun je nog wel eens aardig verrast worden door hoe helder dat aanvankelijk kleine stipje boven je in enkele seconden wordt.

De eerste keer dat ik er eentje zag was een jaar of vijftien geleden in de Ardennen. Aan het eind van een avondje turen door de telescoop werd mijn wereld in enkele seconden even op zijn kop gesteld door een nagenoeg ongekende stoot adrenaline.
Ik stond wat doelloos zonder de telescoop omhoog te kijken toen mijn oog plotseling viel op een klein bewegend wit puntje dat feller en feller en feller en feller werd. Ik kan me nog goed herinneren hoe er in een flits door me heen ging dat hier iets goed fout ging. Er leek geen einde te komen aan dat feller worden (in werkelijkheid zal het geen 20 seconden geduurd hebben), maar ik kreeg bijna de drang een zonnebril op te gaan zetten zo fel was het lichtpuntje dat daarboven aanzwelde. Op dat moment natuurlijk geen idee wat het was.
Gelukkig verdween ie net zo snel als ie gekomen was. Het geheel duurde nog geen minuut van heel langzaam aanzwellen tot uiteindelijk weer nagenoeg uitdoven.
Achteraf bleek dat ik een iridium flare gezien had van magnitude -8, dat wil zeggen meer dan 250 keer zo fel dan de felste ster en ongeveer 40 keer zo fel als de planeet Venus die iedereen bijblijft die hem ooit gezien heeft.

Nadien werden nog vele Iridium-flares gezien, zeker doordat er tegenwoordig internetsites bestaan waarop tijdstippen, helderheid en richting waarin je zo’n flare kunt zien eenvoudig op te zoeken zijn. Alleen de helderste flares van -8 komen niet zo vaak in de buurt van je woonplaats voor.

Vannacht was het toevallig weer eens zover.
Om 01.11 uur en 30 seconden zou er in het Zuidwesten eentje op een hoogte van ca. 50 graden overkomen en daar maximum intensiteit van magnitude -8 bereiken. Daarom het naar bed gaan even uitgesteld, wat geprutst met het fototoestel en naar buiten getogen in de hoop een en ander eens op de gevoelige plaat vast te leggen.
Bovenaan deze blog het eindresultaat. Onder een detailvergroting van dezelfde opname.
Voor de techneuten onder ons: gevangen op de gevoelige plaat werd Iridium satelliet nummer 60, met een diafragma F4.5, 40 seconden belicht, ISO 400, Panasonic Lumix G1.
Overigens, de sterren zijn tot kleine streepjes verworden als gevolg van de draaiïng van de aarde in de 40 seconden dat de lens openstond. De oranje-achtige gloed rechtsonder in beeld wordt veroorzaakt door lampen langs de A2 snelweg en op het DSM-terrein in de buurt.

Ook eens zo’n adrenalinekick in het donker ervaren?
Surf naar www.heavens-above.com , kies je land en je woonplaats uit de database en ga dan naar Iridum-flares for the next 7 days. Je vindt er altijd wel iets van je gading.

Bier en tieten

“Panem et Circenses”, oorspronkelijk “brood en wagenrennen”, maar vaker vrij vertaald als (geef het volk) "brood en spelen”. Een concept dat zo’n 2000 jaar geleden geïntroduceerd werd door Julius Caesar die het volk brood en spelen gaf zodat opstanden onder datzelfde (vaak ontevreden) volk voorkomen konden worden.
(Zwem)baden werden gebouwd, amfitheaters, circussen en colosseums. Gladiatoren bevochten elkaar of een leeuw op leven en dood en het volk keek joelend toe vanaf de tribunes. Vloog er met het wagenrennen iemand uit de bocht of sloeg er een paard over de kop dan was de sensatie compleet en snelde het volk toe om er met de neus bovenop te kunnen staan.
De ellende van iedere dag kon even vergeten worden en de schenker van dit alles, de keizer, werd geëerd omdat hij er bij het volksvermaak ook nog eens voor zorgde dat men gratis te eten en te drinken had.

In de loop van de afgelopen 2 millennia is er aan het concept van Caesar weinig veranderd, slechts de verschijningsvorm muteerde.
Vanmiddag om 16.00 uur was het weer eens zover. Het Colosseum stond dit maal ten zuiden van de evenaar in Port Elizabeth te Zuid Afrika, paard en wagen werden vervangen door de inmiddels bekende 22 mannen en een bal. Het volk tuinde er met beide voeten weer volop in, scholen sloten al rond een uur of twaalf in de middag, voor veel bedrijven begon het weekend eveneens een halve werkdag eerder. Een uur voor aanvang van de gladiatorenstrijd stond er 280 km aan files op des rijks wegen. Winkels tooiden zichzelf voor de zoveelste keer met een bordje: ”Wegens de voetbalwedstrijd Nederland-Brazilië zijn wij vanmiddag vanaf 15.00 uur gesloten”. Sommigen meenden al voorspellende gaven te bezitten en schreven er maar direct de einduitslag bij nog voor de wedstrijd begonnen was. De plaatselijke supermarkt besloot niet mee te doen aan de sluitingsgekte maar maakte het nog een stapje bonter door een koelkist van 2.5 bij 1.5 meter te plaatsen die van voor tot achter vol zit met oranje tompoezen. Helaas voor de super worden die tompoezen door geen hond gekocht want iedereen zit thuis onder de partytent met een krat bier te zweten bij het tv-scherm. Boven de koelkist midden in de supermarkt een 16:9 breedbeeld scherm met daarop live beelden van de wedstrijd aan de andere kant van de wereldbol.
Normaal kabbelt er een kooplust opwekkend zacht muzakritme op de achtergrond, vandaag staat het volume op tien en galmt de stem van Jack van Gelder van voor tot achter door de zaak. Mocht de klant soms nog steeds niet weten dat er een belangrijke voetbalwedstrijd gaande is.
Aan de kassa wederom de vaste vraag van de laatste drie weken: “Wilt u er ook gratis beesies bij?”

De hobbywinkel ertegenover: gesloten, de eethoek: gesloten, de automatiek heeft nog een afgekoelde bamiblok in het portiek maar de rest van de friture is gesloten. De modezaak: gesloten. Bij de kruidenier: geen kip in de zaak. De schoenenwinkel: gesloten, ondanks de uitverkoop.
Supermarkten bellen en mailen de bevoorradingscentra plat met het verzoek zo snel mogelijk de voorraad bier weer aan te vullen; de kratten vliegen er aan de kassa harder uit dan ze in het magazijn weer geleverd kunnen worden.

Een beetje horeca-ondernemer heeft een paar vierkante meter grasmat op de vloer en een live-scherm op het terras, onder het mom van “heb ík het niet, dan gaan ze wel naar de buren”.
Vrijwel ieder billboard is beplakt met een voetbalgerelateerde reclamestunt die liefst met een humoristisch bedoelde kwinkslag de aandacht van het voorbijrijdend volk trekt. Zo ook de reclame voor damesondergoed aan de plaatselijke Rijksweg die al bijna drie weken voor meer aandacht zorgt dan ooit tevoren gehoopt. Menig bestuurder voor het naastliggende verkeerslicht is zo gebiologeerd dat ie niet in de gaten heeft dat de lamp al tot drie keer toe van kleur wisselde in de tijd dat ie de schaars geklede dames van top tot teen begaapte. Aan het wegdek te zien heeft er al menig gevalletje blikschade plaatsgevonden…

Bij de bakker kan de klant WK-gebakjes kopen waar met chocola telkens een andere einduitslag op is gespoten. Wie het geduld heeft het gebakje niet voor het eind van de wedstrijd te verorberen en ook nog het geluk heeft de juiste einduitslag aangekocht te hebben kan zich morgen melden om een prijzenpakket in ontvangst te nemen.
Een bekend biermerk meldt onder een afbeelding van een gevuld glas bier in een paginagrote krantenadvertentie: ”we zullen vanmiddag tot de bodem moeten gaan mannen”.
Een energiebedrijf belooft een jaar gratis stroom aan iedere nieuwe klant mits Nederland het WK wint. Dat het bedrijf geen vergunning heeft om een kansspel te organiseren, och een kniesoor die daar op let. Kennelijk wordt het hen toch wat heet onder de voeten want de actie loopt tot morgen terwijl het WK echt pas over een dikke week gedaan is en Nederland nog steeds in de race blijft.

In de F-jeugd wordt de kindertjes al op vroege leeftijd geleerd dat als het moet je een doorgesproken speler best op onreglementaire wijze tegen de grasmat mag werken. Er zou later als ze groot zijn namelijk wel eens veel op het spel kunnen staan. Heel veel.
De beteugeling van het volk.

Een experimentje:
Ga tijdens de volgende interland van het Nederlands elftal naar het marktplein in je woonplaats en roep een paar keer keihard “Panem et Circenses”.
Loop een blokje om en probeer het 5 minuten later nog eens met de kreet “Bier en tieten”.
Vergelijk vervolgens het verschil in reacties van het publiek.

De evolutie heeft de afgelopen 2000 jaar niet stil gestaan. De spelen muteerden.
Het WK-voetbal duurt nog een week, dit weekend kunnen we nog vooruit met Wimbledon en morgen begint de Tour de France.
De keizer werd ingeruild voor 150 demissionaire kamerleden die gisteren na een uitgebreide barbecue voor een periode van 10 weken met zomerreces zijn gegaan.

Volgend rendez-vous: Kaapstad / 6 juli 2010 / Uruguay-Nederland
En denk eraan: “Panem et Circenses” is latijn voor “Bier en tieten”, maar dat laatste bekt gewoon wat beter in beschonken toestand ;-)